TUNE IN WITH >>> Winamp, iTunes Windows Media Player Real Player QuickTime
Loading ...

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Ράγκα Παράγκα

Σε ένα τραγούδι όλη ιστορία της Ελληνικής ροκ, Ανδρέας Ταρνανάς και Νικόλας Άσιμος στα φωνητικά,
κιθάρα Παύλος Σιδηρόπουλος, ηχογράφηση Κατερίνα Γώγου
ΡΑΓΚΑ ΠΑΡΑΓΚΑ
Όλο το Καλοκαίρι του ’80 πέρασε με διαδηλώσεις κ καταλήψεις πανεπιστημίων,
καθώς οι φοιτητές αντιστέκονταν στο νόμο 815 που ήθελε να εκσυγχρονίσει τις σπουδές.
Το ίδιο γίνεται κ στις μέρες μας καταδικάζοντας πριν την εφαρμογή της κάθε απόπειρας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
Συνειδητή θέση αντίστασης ή συμπτωματικός παρορμητισμός που τον εκμεταλλεύονται οι ευκαιριακοί διαχειριστές της χώρας;
Υπάρχει κάποιο όφελος από αυτά τα νεανικά κινήματα; Η ανοδική πορεία της παραπαιδείας ίσως είναι μια έμμεση απάντηση.
Στην κατάληψη της Νομικής μιλά για τον Δεκέμβρη του ’44 ο Σαββόπουλος μέσα από τις στροφές της ρεζέρβας,
ενώ στις γειτονιές οι εργάτες στηρίζουν τις ελπίδες τους στην αλλαγή που υπόσχεται μια νέα κ γρήγορα ανερχόμενη πολιτική παράταξη.
Στα Εξάρχεια όλα έχουν ένα χαρακτήρα ιλαροτραγωδίας που τον τονίζει η καινοφανής γιορτή του Πολυτεχνείου,
που κάθε χρόνο φορτίζεται με στοιχεία θεαματικότητας.
Το Φθινόπωρο προστίθεται στο εύφλεκτο κλίμα των ημερών η κατάληψη ενός διωρόφου νεοκλασικού στην οδό Βαλτετσίου.
Είναι ένα γεγονός που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ έχει διαδοθεί αρκετά στο Παρίσι κ το Βερολίνο,
όπου οι κοινοβασιακές καταλήψεις ανθούν με αμφίβολο όμως αποτέλεσμα ως προς την ουσία της δράσης τους, καθώς μετατρέπονται σε χώρους φτηνών εκτονώσεων.
Θέλοντας να του δώσουμε ένα χαρακτήρα προβολής της ανεξάρτητης τέχνης, αποφασίζουμε να ηχογραφήσουμε δικά μας τραγούδια,
για να παίζονται από τα μεγάφωνα που έχουν στερεωθεί στην πρόσοψη του κτηρίου.
Διάφοροι παραδοξολόγοι βγαίνουν κάθε τόσο στο μπαλκόνι κ απευθύνουν ακατανόητα διαγγέλματα προς τους περαστικούς,
ενώ οι λιγότεροι ρητορικοί κάνουμε κάποιες πρακτικές δουλειές στην είσοδο.
“Ρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω;” , λέω σ’ ένα φίλο που αγορεύει πάνω από το κεφάλι μας.
“Κάνε πάσα και μια ματιά εδώ χάμω» συμπληρώνει αστραπιαία ο Άσιμος, κάτι που δεν ξέρω αν το είχε ήδη γραμμένο ή το επινόησε εκείνη την ώρα,
απαντώντας στην παρατήρησή μου σαν τους παλιούς κομερανσιέ.
Στη διάρκεια των επιδιορθώσεων του ερειπωμένου κτηρίου, αρχίζει να κυκλοφορεί το σύνθημα «Ράγκα μπαράγκα»,
που χαρακτηρίζει απόλυτα τη διάθεση όλων που έχουν ενδυθεί ένα προσωπείο πρόσφυγα πολυτελείας.
Η ηχογράφηση ξεκινά στο υπόγειο του Άσιμου στην οδό Αραχώβης που το περιγράφω στο τραγούδι «Αόρατος θίασος» στο δίσκο μου «Πικροδάφνη».
Μαζευόμαστε διάφοροι μουσικοί, ποιητές, ηθοποιοί, θαυματοποιοί, γυρολόγοι, θεολόγοι, αθεϊστές, υπαρξιστές κ ανύπαρκτοι.
Με αφορμή ένα παραδοσιακό τραγούδι της Κοζάνης που κατέληγε στο στίχο « ένα είν’ τ’ αηδόνι κι αυτό το Μάη λαλεί» συνθέτουμε μια αυτοσχέδια όπερα,
όπου καθένας παίζει ότι ρυθμό μπορεί και λέει ότι του κατέβει, που διαρκεί μια ώρα, γιατί τόσο χρόνο διέθετε η κασέτα που το γράψαμε.
Δεν το άκουσε ποτέ κανένας ολόκληρο,
γιατί σου έφερνε απελπισία από τα πρώτα λεπτά με τη χαοτικότητά του και φυσικά δεν διανοηθήκαμε να το παίξουμε στα μεγάφωνα της κατάληψης.
Το σχέδιο της μουσικής αυτάρκειας φάνηκε να ναυαγεί.
Την άλλη μέρα όμως εισέβαλε η Γώγου κρατώντας ένα μαγνητόφωνο nagra που το χρησιμοποιούσαν τότε πολύ στον κινηματογράφο και μας υποχρέωσε να πούμε
ο καθένας τα ολοκληρωμένα τραγούδια του. Τα δικά μου είχαν μελωδία, αλλά όχι οργανική συνοδεία καθώς το αρμόνιό μου ήταν δύσκολο να μεταφερθεί.
Το ρόλο του συνοδού ανέλαβε τότε ο Παύλος (Σιδηρόπουλος) , που δεν ξέρω πως είχε βρεθεί εκεί, καθώς δεν τον έλκυαν ιδιαίτερα τα Εξάρχεια,
πιάνοντας στη στιγμή τα ακόρντα τους με μια ξένη κιθάρα. Δεν τον ξαναείδα από τότε. Εκείνος ωστόσο με κουβάλησε μαζί του,
καθώς αρκετά χρόνια αργότερα κάποιοι με πληροφόρησαν ότι έπαιζε συχνά στις ζωντανές εμφανίσεις του το «Μπλουζ στις χορδές των νεύρων»,
που όποιος θέλει μπορεί να το ακούσει στο M.P.Greek, στο διαδίκτυο μαζί με όλα τα τραγούδια τούτης της παράξενης αλλά και σπάνιας καταγραφής.
Τον Άσιμο και τον ποιητή Νίκο Καρούζο που με βοήθησαν στην ερμηνεία ψιθυρίζοντας όποιους στίχους συγκρατούσαν στο νου, τους έβλεπα τακτικά.
Ο πρώτος με κυνήγησε με μια αλυσίδα ποδηλάτου, όταν λίγο αργότερα έστησα την κάμερα για μια ταινία μου μπροστά στο 55 της Καλλιδρομίου όπου είχε μετακομίσει,
λέγοντας ότι εμπορευματοποιώ το βλέμμα του και απειλώντας ότι θα με στείλει για κωπηλάτη στις τριήρεις του,
κάτι που με έπεισε να υποχωρήσω και να αναζητήσω άλλη γωνιά λήψης που περιεχόταν στην ιδιοκτησία του.
Με τον δεύτερο συγγράψαμε ποιήματα στον πάγκο του μπαρ Νταντά και περιπλανηθήκαμε ευλαβικοί στο βέβηλο της νύχτας.
Η Κατερίνα ερωτεύτηκε το φίλο μου τον Γιώργο Κορδέλα, χάραξαν το ίδιο τατουάζ στον καρπό τους,
έμειναν μαζί και συνεργάστηκαν στο γραφιστικό μέρος των πρώτων βιβλίων της.
Την εγκαταλείψαμε όμως κάποτε για να μεθύσουμε ακούγοντας επίμονα το «πρωινό τσιγάρο» ώσπου να ξημερώσει,
ενώ εκείνη μας έψαχνε στα μπαρ που για μοναδική φορά δεν είχαμε επισκεφτεί.
Δούλευα το μοντάζ της δεύτερης ταινίας μου, όταν βρήκα πάνω στη μουβιόλα τρία καρρέ με το πρόσωπο του Παύλου από τον «Ασυμβίβαστο» που μονταριζόταν
κι αυτός εκεί και πάνω τους γραμμένο από το χέρι του με το άσπρο μολύβι που σημειώναμε στο φιλμ «να που ξαναβρεθήκαμε»,
κάτι που όμως δεν έφερε και την άμεση επαφή, καθώς είχαμε διαφορετικά ωράρια.
Μια εποχή μακρινή σαν πρωτόγονος μύθος που ανασυγκροτώ αβέβαια τις εικόνες της καθώς η ψηφιακή σχιζοφρένεια που μεσολάβησε,
ύψωσε ένα φράκτη ανάμεσα στο τότε και το τώρα που τα αποξένωσε τόσο, που να μην μπορείς να βρεις ακόμα και τον ελάχιστο αρμό μεταξύ τους.
Ήμουν εγώ ή κάποιος άλλος; Τα έζησα αυτά ή τα φαντάστηκα; Δύσκολο να απαντήσεις με τον τεχνητό ορθολογισμό που επιβάλει η παρερμηνεία της ενηλικίωσης,
που τη συνταυτίζει με την παραίτηση από κάθε υποστασιακό σχεδιασμό.
Ευτυχώς το ένστικτο πότε πότε αναπτύσσει μια παράλογη επιμονή προσάρτησης σε ότι θεωρεί άχρηστο το κοινό μέτρο.
Όλα αλλάζουν εκτός από τις μνήμες και τα συναισθήματα, συνθήκη που υποδηλώνει την εξέλιξη ως ψευδαίσθηση και την ουσία της ζωής ως ακινησία.
Ανδρέας Ταρνανάς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου