TUNE IN WITH >>> Winamp, iTunes Windows Media Player Real Player QuickTime
Loading ...

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Rockwave 2012 - Δεύτερη Μέρα - 1η Ιουλίου 2012

Rockwave 2012 - Day2: Ozzy & Friends, Machine Head, Paradise Lost,Unisonic,Planet Of Zeus, Lucky Funeral
Terra Vibe, Μαλακάσα
01/07/2012
Καμία σχέση δεν είχε η δεύτερη μέρα με την πρώτη, τουλάχιστον όσον αφορά την προσέλευση του κόσμου, που ήταν σαφώς μεγαλύτερη, όχι και τόσο όμως ώστε να ανοίξει η μεγάλη σκηνή του Terra Vibe. Ο κόσμος πάντως είχε μαζευτεί από νωρίς όπως καταλάβαινε και το πιο άμαθο μάτι από την ουρά των αυτοκινήτων που είχαν παρκάρει πάνω στο δρόμο.

Δυστυχώς, μέχρι να φτάσουμε και να ξεμπερδέψουμε με τα διαδικαστικά, οι Planet Of Zeus βρίσκονταν ήδη στη μέση του “Leftovers” το κοινό άρχιζε να αγριεύει, τα χέρια ανέμιζαν στον αέρα και τα κεφάλια χτυπιούνταν πάνω κάτω. Οι οπαδοί τους ξελαρυγγιάζονταν τραγουδώντας τους στίχους και όσοι τους έβλεπαν πρώτη φορά ενθουσιάζονταν. Η απόδοση τους ήταν πολύ καλή όπως πάντα, ο ήχος σύμμαχος και ο περιορισμένος χρόνος τους έκανε να στριμώξουν το σετ τους και να το κάνουν πιο… κοπανιστό! Ακούστηκαν τα “Leftovers”, “Vanity Suit”, “Scream”, “Woke Up Dead”, “Macho Libre” και κάποια ακόμα που ο ενθουσιασμός δεν επέτρεψε να συγκρατήσουμε! Πολλά μπράβο στα παιδιά!
Γιάννης Δόλας

    


Στην προγραμματισμένη ακριβώς ώρα, οι Unisonic καλούνταν να ξεσηκώσουν για πρώτη φορά το Αθηναϊκό κοινό. Μπορώ να πω με αρκετή ασφάλεια, ότι δεν τα κατάφεραν. Αρχικά με το μικρόφωνο του Kiske κλειστό, στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του ομώνυμου κομματιού που άνοιξε την εμφάνιση τους και που πιθανότατα αυτό να ανάγκασε τον τραγουδιστή να κάνει χρήση του διαδρόμου από τη σκηνή μέχρι την κονσόλα ανάμεσα στο κοινό.

Και στη συνέχεια όμως τα προβλήματα δε σταμάτησαν καθώς και ο ήχος δεν ήταν καθόλου καλός, γεγονός που αντελήφθησαν οι πάντες στο Terra Vibe. Όσο αφορά την πλευρά του συγκροτήματος, ούτε αυτό “ξηγήθηκε” και τόσο καλά. Ναι μεν είναι θετικό το γεγονός ότι υποστήριξαν το παρθενικό τους album (που μεταξύ μας δεν είναι και τίποτα τα φοβερό), όφειλαν όμως να γνωρίζουν ότι ο κόσμος ήθελε κάτι περισσότερο από τα “March Of Time” και “I Want Out” από τις μέρες των Hansen και Kiske στους Helloween. Στη μία ώρα του set τους, οι Unisonic έπαιξαν εννέα κομμάτια του album τους ενώ θα μπορούσαν το μισό χρόνο απ' αυτά να τον αφιέρωναν στους δύο...Keepers. Μοναδικό πραγματικά ευχάριστο γεγονός της εμφάνισης των Unisonic ήταν η εξαιρετική κατάσταση της φωνής του Kiske, πράγμα όμως που δε στάθηκε ικανό να ξεσηκώσει τον κόσμο ο οποίος έδειχνε ότι περίμενε τις επόμενες μπάντες τη μιά περισσότερο από την άλλη.
Set list: Intro, Unisonic, Never Too Late, Renegade, King For A Day, My Sanctuary, March Of Time, Souls Alive, Star Rider, We Rise, Never Change Me, I Want Out.
Δημήτρης Καζαντζής

    

Ήταν παράξενο να βλέπεις τους Paradise Lost μέσα στον ήλιο τόσο για το κοινό τόσο και για τους ίδιους. Παρόλα αυτά οι ίδιοι με σούπερ ήχο (τουλάχιστον από εκεί που τους άκουγα εγώ) και εκπληκτικό set-list έκαναν την περίπου μία ώρα που έπαιξαν να περάσει σαν νεράκι. Embers Fire, Honesty in Death, Forever Failure έκαναν την παρουσία τους με τον κόσμο να ανταποκρίνεται αρκετά ζεστά και να ζητωκραυγάζει σε κάθε ευκαιρία. Εξαιρετικοί επαγγελματίες σε ένα festival που ακούστηκαν πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής κατάφεραν παίζοντας (σε γενικές γραμμές) τις επιτυχίες τους να κερδίσουν τον κόσμο. Το κλείσιμο έγινε με το “Say Just Words” 10 λεπτά πριν το προγραμματισμένο τέλος, ελπίζαμε για encore αλλά μάταια…
Setlist: Widow, Honesty In Death, Erased, As I Die, Tragic Idol, Forever Failure, One Second, Ember's Fire, The Enemy, Say Just Words
    
Εν συνεχεία στην μέρα είχαμε τους Machine Head που επιβεβαίωσαν τους διθυράμβους που διαβάζαμε για τα live τους. Οχτώ χρόνια μετά το live στο Gagarin η μπάντα έχει μεγαλώσει περισσότερο από κάθε φαντασία και μάλιστα παραλίγο να μην τους δούμε ούτε φέτος μιας και ο εξοπλισμός τους δεν έφτασε ποτέ στην Αθήνα. Ας είναι καλά ο Zakk Wylde που τους έδωσε τον εξοπλισμό του και έπαιξαν για σχεδόν μιάμιση ώρα. Αν δεν υπήρχε ο Ozzy στην συνέχεια σίγουρα όλος ο κόσμος θα μίλαγε για αυτή την εμφάνιση.

    
Η αρχή έγινε με το “I Am Hell(Sonata in C#)” από τον τελευταίο πολύ επιτυχημένο “Unto The Locust”. Και αμέσως από το το πιο καινούριο στο πιο παλιό “Old” από τον πρώτο δίσκο. O ήχος θα μπορούσε να είναι καλύτερος μιας και επικρατούσαν οι πολύ δυνατές μπότες του Dave McClain. Παρόλα αυτά η μπάντα ήταν πολύ ορεξάτη και ο κόσμος ανταποκρινόταν σε κάθε κίνηση, σε κάθε νότα και τα moshpits δημιουργούνταν σε χρόνο dt.Πραγματική εμπειρία το live των Machine Head που υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν πολύ λιγότερο από οχτώ χρόνια για να μας ξαναέρθουν. Ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι στο χέρι τους αλλά θα πρέπει να έρθουν και μάλιστα σε κλειστό χώρο, με full set και εκεί θα μιλάμε για την απόλυτη εμπειρία σε live.
Setlist: I Am Hell (Sonata in C#), Old, Imperium, Beautiful Mourning, Locust, Aesthetics of Hate, Darkness Within, Halo, Davidian
Λευτέρης Σταθάρας
    

Μετά από ένα πολύ εντυπωσιακό κλιπ με στιγμιότυπα από όλα τα videos του Madman τα φώτα έσβησαν για να υποδεχτούμε για δεύτερη φορά μέσα σε σχεδόν ένα χρόνο τον μεγάλο frontman… ο Ozzy μπήκε και πάλι με το “Bark At The Moon” με το φεγγάρι να βρίσκεται ψηλά στον ουρανό πάνω από τη σκηνή. Ο κόσμος που μέχρι εκείνη τη στιγμή ούρλιαζε “Ozzy-Ozzy” ξεκίνησε το παραλήρημα. Μπουκάλια, μπύρες, καπάκια, σκόνη, κορμιά έφευγαν προς διάφορες κατευθύνσεις σε ένα πανδαιμόνιο με τον αειθαλή frontman να ξεσηκώνει και μόνο με την παρουσία του.

Η φωνή του ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, όπως ακουγόταν πεντακάθαρα από όσα έλεγε εκτός τραγουδιών. Όταν σύστησε το συγκρότημα και όταν μιλούσε με το κοινό η φωνή του πραγματικά «έσπαγε» όπως ενός εφήβου… καλά και ο Ozzy έφηβος είναι βέβαια… τώρα, πως κατάφερνε στα τραγούδια του να ακούγεται αισθητά καλύτερος δεν μπορώ να καταλάβω πως το έκανε. Σίγουρα, υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τρόποι που χρησιμοποιούνται σε ανάλογες και άλλες περιπτώσεις και είμαι επίσης σίγουρος ότι δεν ήμουν ο μόνος που το διαπίστωσε, το υποψιάστηκε ή έστω το σκέφτηκε. Όμως, αυτό για μένα δεν έχει καμία σημασία. Ο Ozzy είναι το απόλυτο rock είδωλο, είναι κάποιος που πολύ άνετα χαρακτηρίζουμε «Θεό», ό,τι αντίδραση κι αν αυτό προκαλεί. Είναι μια εμβληματική φυσιογνωμία στην αγαπημένη μας μουσική με τεράστια ιστορία, κληρονομιά, επιδραστικότητα και αντίκτυπο σε γενιές και γενιές. Και μόνο η φυσική του παρουσία προκαλεί δέος, είτε τον συναντήσεις σε ένα εστιατόριο, είτε τον δεις να ηγείται της… πυροβολαρχίας των Gus G, Clufetos, Blasko, Wakeman. Ζούσε κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο του show παίζοντας με τον κόσμο, προκαλώντας το να φωνάξει, να τραγουδήσει, να πηδήξει στον αέρα. Έτρεχε πάνω κάτω, όπως πάντα και δεν σταμάτησε καθόλου… όσο για το συγκρότημά του πρόκειται κυριολεκτικά περί πυροβολαρχίας και μάλιστα μία από τις καλύτερες. Το δέσιμο μεταξύ τους είναι ιδανικό, το ταλέντο ξεχειλίζει και όταν υπάρχει και ένα τόσο φανατικό κοινό από κάτω τότε η κατάσταση ξεφεύγει… όπως για παράδειγμα στο εμπλουτισμένο “Rat Salad” με Gus G και Clufetos να γαζώνουν δίνοντας τα ρέστα τους.
    
Βέβαια, ατραξιόν του show του Ozzy εκτός από το σαπουνο-νερο-πίστολο, είναι και οι Friends, οι οποίοι πλαισιώνουν τις συναυλίες που ακύρωσαν σαν Sabbath λόγω της αρρώστιας του Tony Iommi. Έτσι λοιπόν, οι πρώτοι δυο Geezer Butler και Slash βγαίνουν αμέσως μετά το drum solo του Klufetos για να παίξουν το “Iron Man”. Δεν μπορώ να πω πάντως ότι με εντυπωσίασε η παρουσία του Slash γιατί δεν θεώρησα ότι έδωσε κάτι παραπάνω στο κομμάτι. Τώρα, το τι θα μπορούσε κανείς να περιμένει είναι μια άλλη υπόθεση, πάντως και μόνο παρουσία του έτερου Sabbath ήταν αρκετή για να δημιουργηθεί ο σχετικός παροξυσμός.
    
Μετά τον Slash δράση ανέλαβε ο Zakk Wylde με τον κλασσικό ίλιγγο πάνω στην κιθάρα του με τον οποίο έπαιξαν άλλα τέσσερα κομμάτια πριν το κλείσιμο με το “Paranoid” όπου στη σκηνή βρέθηκαν όλοι μαζί. Ο Zakk «κούμπωσε» καλύτερα, όπως ήταν φυσικό, όχι μόνο προϋπηρεσίας, αλλά και λόγω πιο heavy κομματιών που ταίριαζαν στο ύφος τους σαν κιθαρίστας. O Slash δεν κόλλαγε και τόσο με τον Madman όμως και μόνο η ιδέα ότι αυτά τα μεγαθήρια βρέθηκαν μαζί στην ίδια σκηνή στην χώρα μας και έπαιξαν είναι από μόνη της ένα ανεπανάληπτο ιστορικό γεγονός. Σίγουρα, πολλοί όταν έμαθαν την ακύρωση της εμφάνισης των Sabbath και της αναδίπλωσης με Ozzy And Friends αποφάσισαν να μην πάρουν εισιτήριο και να μην παραβρεθούν, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί και η προσέλευση του φεστιβάλ και να μην ανοίξει καθόλου η μεγάλη σκηνή. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως όταν βλέπουμε σε βιντεάκια στου YouTube από άλλες χώρες να συμβαίνουν τέτοιου είδους συνεύρεσης αστέρων, απρόβλεπτα jam-αρίσματα και τα σχετικά πάντα λέμε ότι στην Ελλάδα δεν γίνεται ποτέ αυτό και άλλα χίλια τόσα. Να όμως που έγινε κάτι ανάλογο και εδώ και δεν τιμήθηκε με την δέουσα παρουσία από τον κόσμο. Σε καμία περίπτωση ο Ozzy και οι special φίλοι του δεν θα μπορούσαν να μαζέψουν 30.000 κόσμου και να πλημμυρήσουν το Terra Vibe όπως το 2005, όμως ίσως υπό συνθήκες να μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο.

Στα παράπονα από την γενική διοργάνωση σίγουρα συγκαταλέγεται το θέμα της εξόδου από τον χώρο, αφού ακόμα και με λίγο σχετικά κόσμο μια πύλη δεν είναι αρκετή, ενώ δεν έλειψαν τα παρατράγουδα με το εξαγριωμένο πλήθος να σπάει μια πόρτα για να βγει έξω. Σίγουρα αυτό το θέμα πρέπει να προσεχθεί από τους υπεύθυνους γιατί αν μη τι άλλο είναι και μείζον θέμα ασφάλειας για το συναυλιακό κοινό. Ένα επίσης απαράδεκτο ήταν το θέμα της τουαλέτας με μόνο δυο εγκαταστάσεις στον χώρο που προφανώς δεν ήταν αρκετές για ένα κοινό της τάξης των 10,000 το οποίο θεωρητικά έχει προσέλθει από τις 11 το πρωί που ανοίγουν οι πόρτες. Με όλες τις μπύρες και τις τεκίλες και ό,τι άλλο καταναλώσει δεν υπάρχει περίπτωση να μην χρειαστεί τουαλέτα όχι μία, αλλά πολλές περισσότερες φορές και θα πρέπει να μπορεί να πάει εύκολα και γρήγορα χωρίς παράλληλα να χάνει τη συναυλία για την οποία έχει πληρώσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο αντίτιμο. Ένα επίσης από τα άσχημα της βραδιάς, για το οποίο όμως δεν ευθύνονται οι διοργανωτές ήταν η «επίθεση» του Ozzy με το σαπουνοπίστολο που αναφέραμε παραπάνω σε έναν φωτογράφο. Δεν είναι δυνατόν μια περσόνα σαν τον Ozzy να συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο σε κάποιον ο οποίος βρίσκεται μπροστά του κάνοντας τη δουλειά του, μεταφέρει εξοπλισμό που πιθανότατα κοστίζει μια περιουσία και ουσιαστικά λειτουργεί σαν διαφήμιση του ίδιου του καλλιτέχνη, αφού με τις εικόνες του βοηθάει στην προώθησή του. Ωραια η rock’n’roll προσέγγιση του «μου τη δίνουν οι φωτογράφοι και οι παπαράτσι», αλλά δεν νομίζω ότι είναι αποδεκτή από έναν άνθρωπο που έκανε την οικογένειά του τηλεοπτικό realtiy!

Στα θετικά, σίγουρα η τήρηση στο σχεδόν ακέραιο του χρονοδιαγράμματος με τα συγκροτήματα να βγαίνουν στη σκηνή ακριβώς την ώρα που προέβλεπε το πρόγραμμα, με κάποιες εξαιρέσεις όμως, και ο χώρος του Terra Vibe που από μόνος του είναι υπέροχος και ιδανικός για συναυλίες (να ήταν και λίγο πιο κοντά στην Αθήνα!). Είδαμε μετά απο αρκετά χρόνια τους Machine Head, που βρίσκονται σε τρελή φόρμα και ακμή, τους Unisonic με το δίδυμο Kiske-Hanses, τις ανέλπιστες συνεργασίες επί σκηνής με τους "Friends" του Ozzy και δυο (εμείς δυστυχώς προλάβαμε μόνο τη μια) πολύ δυνατές Ελληνικές μπάντες. Σαν αποογισμός το πρόσημο θα έλεγα ότι είναι θετικό...

Ozzy setlist: Bark At The Moon, Mr.Crawley, Suicide Solution, I Don’t Know, Shot In The Dark, Rat Salad-Tommy Clufetos solo, Iron Man (w.Slash+Geezer), War Pigs (w.Slash+Geezer), N.I.B. (w.Slash+Geezer), Fairies Wear Boots (w.Zakk Wylde+Geezer), I Don’t Want To Change The World (w.Zakk Wylde), Crazy Train (w.Zakk Wylde), Mama I’m Coming Home (w.Zakk Wylde), Paranoid (w.Gus G, Slash, Zakk Wylde+Geezer)
Πηγή: www.rockpages.gr 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου