TUNE IN WITH >>> Winamp, iTunes Windows Media Player Real Player QuickTime
Loading ...

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

JETHRO TULL - Thick As A Brick


img1

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο δίσκος «Thick As A Brick» (ΤΑΑΒ) κυκλοφόρησε πρώτη φορά στις 10/3/1972 στο Ην. Βασίλειο και στις 10/5/1972 στης ΗΠΑ. Χαρακτηρίστηκε ως το πρώτο καθαρά concept album των Jethro Tull (όρος που όμως ο ίδιος ο Ian Anderson αρνείται πεισματικά έως σήμερα να το παραδεχθεί). Το προηγούμενο άλμπουμ τους, το «Aqualung» το 1971, ήδη εμπεριείχε μία πρώτη έννοια του concept, δηλαδή, ενός έργου γραμμένο γύρω από μία συγκεκριμένη θεματολογία όπου εκεί οι πλευρές του δίσκου δεν διαχωρίζονταν με τους συνήθεις αριθμούς 1 & 2 ή σε πλευρές Α & Β αλλά είχαν τους τίτλους «Aqualung» στην πρώτη πλευρά όπου τα τραγούδια έθιγαν κοινωνικά θέματα και η δεύτερη πλευρά είχε τίτλο «My God» και πραγματευόταν ζητήματα που είχαν σχέση με τη θρησκεία. Το περιεχόμενο των στίχων ενέπνεαν με την σοβαρότητα (και τον σαρκασμό) να λαμβάνουμε ενεργό ρόλο στην κοινωνία ασκώντας κριτική σε αυτήν αλλά και στις ίδιες τις στάσεις μας. Στο Τ.Α.Α.Β. τα δυο θέματα αυτά ενοποιήθηκαν με άλλους τομείς της ανθρώπινης κοινωνικής συνύπαρξης και όλα αυτά κάτω από ένα μοναδικό τραγούδι, χωρίς διακοπές, εξαιρουμένου του υποχρεωτικού διαχωρισμού του σε δύο κομμάτια, όσες και οι πλευρές του δίσκου.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ
Το έργο στρέφεται γύρω από ένα ποίημα που το έγραψε ένα οκτάχρονο αγόρι, ο Gerald Bostock που είχε το παρατσούκλι Little Milton και προέρχονταν από το St. Cleve, μία μικρή επαρχιακή πόλη του Ην. Βασιλείου. Το ποίημα προορίζονταν για ένα διαγωνισμό λογοτεχνίας για παιδιά ηλικίας από 7 έως 16 χρονών που διοργανώθηκε από ένα φορέα υπό την επωνυμία «Society for Literary Advancement and Gestation» (Κοινωνία για την Πρόοδο της Λογοτεχνίας και της Κυοφορίας) (;!). SLAG - τα αρκτικόλεξα αυτού του φορέα εισάγουν μία από τις πολλές και έντεχνες σαρκαστικές αναφορές του έργου γιατί ο όρος αυτός στην αργκό σημαίνει «σωρός» αναφερόμενο όμως σε σωρό σκουπιδιών.
Σε αυτό το διαγωνισμό εθνικής εμβέλειας ο μικρός Gerald κέρδισε το πρώτο βραβείο, η δε συμμετοχή του έγινε μετά από την παρότρυνση του διευθυντή του δημοτικού σχολείου του ο οποίος διέκρινε σε αυτόν ένα παιδί-θαύμα και μία πολλά υποσχόμενη μελλοντική ακαδημαϊκή σταδιοδρομία να τον περιμένει. Η ιδιαιτερότητα αυτού του παιδιού είχε όμως σαν τίμημα την επακόλουθη ανάρμοστη για την ηλικία του συμπεριφορά και τη δυσκολία ένταξής του στο περιβάλλον των υπόλοιπων συμμαθητών, γεγονός που και αυτό το παραδέχθηκε ο διευθυντής του σχολείου του.
Όταν ο μικρός Gerald απήγγειλε το ποίημα του στην εκπομπή «Νέοι Καλλιτέχνες» στο κανάλι B.B.C.2, η υπόθεση άλλαξε τροπή με καταιγισμό διαμαρτυριών από εξοργισμένους γονείς και εκπαιδευτικούς και, παρόλο που του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο, τις αμέσως επόμενες ημέρες ακολούθησε μία βιαστική επανασύσταση ειδικής επιτροπής αποτελούμενη από τέσσερεις παιδοψυχίατρους (αντί λογοτεχνών) οι οποίοι τελικά αποφάσισαν την ακύρωση και τον αποκλεισμό του επίμαχου έργου με το αιτιολογικό ότι αυτό ήταν «μία ανήθικη προσβολή κατά της ζωής, του Θεού και του Κράτους» συνιστώντας μάλιστα στο τέλος να υποβάλουν το αγόρι σε εντατική ψυχιατρική θεραπεία όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Το βραβείο μετά από αυτά αποδόθηκε στην δεύτερη νικήτρια, την δωδεκάχρονη Mary Whiteyard, και την έκθεσή της πάνω στην χριστιανική ηθική με τίτλο «Αυτός πέθανε για να σώσει τα παιδάκια». Ενώ αυτός ο τίτλος προφανώς αναφέρεται στο πρόσωπο του Ιησού, δημιουργείται αμέσως ο παραλληλισμός ότι και ο «θάνατος» του Gerald αποφασίστηκε εξ’ ονόματος της σωτηρίας των υπολοίπων παιδιών
.
img2
Στιγμιότυπο από την απονομή του χρηματικού επάθλου σε γεύμα που παρέθεσε προς τιμή του Gerald Bostock το Συμβούλιο της Κοινωνίας της Τέχνης και της Λογοτεχνίας της επαρχίας του St. Cleve, στο σπίτι του λόρδου Clive Parritt. Από αριστ. προς δεξιά: Ο λόρδος Parritt, ο μικρός Gerald, οι γονείς του, η λαίδη Parritt και η Julia Fealey, στενή φίλη του Gerald με τον οποίο συνηθίζουν να γράφουν μαζί ποιήματα.

Η  ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Η πρώτη έκδοση του δίσκου βγήκε σε μία από τις πιο πρωτοποριακές μορφές και πιο ακριβές σε όλα χρονικά της μουσικής βιομηχανίας. Ο δίσκος κυκλοφορούσε εσώκλειστο σε ένα εξώφυλλο που ξεδιπλωνόταν σχηματίζοντας μία δωδεκασέλιδη τοπική εφημερίδα του St. Cleve. Ως πρωτοσέλιδο είχε την υπόθεση γύρω από το διαγωνισμό με κύριο θέμα τον αποκλεισμό του μικρού Gerald. Τα υπόλοιπα θέματά ήταν κοινά άρθρα που συναντούνται όπως σε μία τυπική κατά τα άλλα εφημερίδα. Ένα από αυτά τα άρθρα ανέφερε πως ο Ian Anderson, τόσο πολύ εντυπωσιασμένος από το επικό ποίημα, το μελοποίησε και ακολούθως οι Jethro Tull ηχογράφησαν το ομότιτλο δίσκο.
Συμπληρωματικά, όπως γράφει το πρωτοσέλιδο άρθρο, για την τύχη του παιδιού απλά αναφέρει πως, μετά την είδηση του αποκλεισμού του, αυτός κλειδώθηκε στο δωμάτιό του αρνούμενος να επικοινωνήσει με τον οποιοδήποτε, αποδεχόμενος έτσι ο ίδιος την περιθωριακή αντιμετώπισή του. Η όλη παραγωγή ήταν αρκετά πειστική και αληθοφανής παρόλο που η ιστορία του μικρού Gerald δεν υπήρξε αληθινή αλλά μία υπόθεση που κατασκευάστηκε γύρω από ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Ian Anderson. Η επιλογή να χρησιμοποιηθεί η εφημερίδα σαν εξώφυλλο πιστεύω πως δεν ήταν τυχαία μίας και αποτελεί ΜΜΕ και ως εκ τούτου είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την χειραφέτηση της κοινής γνώμης και συνδέεται με τα μηνύματα που δίνονται μέσα στους στίχους
όπως θα δούμε παρακάτω. 

ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ
img3

Αμέσως μετά την ηχογράφηση του άλμπουμ Aqualung ο Clive Bunker αποχωρεί και την θέση του την παίρνει ο Barriemore Barlow, που ήταν γνωστός του Ian ήδη από τα πρώτα βήματα της μουσικής καριέρας του, πριν ακόμα και από το σχηματισμό των Jethro Tull. Αυτή ήταν και η μακροβιότερη σύνθεση του συγκροτήματος.
Ian Anderson φωνητικά, φλάουτο, ακ. κιθάρα, βιολί, σαξόφωνο, τρομπέτα
Martin Barre ηλ. κιθάρα, λάουτο
Jeffrey Hammond μπάσο, ομιλούμενα αποσπάσματα
John Evans όργανο, πιάνο, τσέμπαλο
Barriemore Barlow ντραμς, κρουστά, τύμπανι



img4
Ο Ian Anderson σε διάφορες εμφανίσεις του την περίοδο 1972-1975.

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ & Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Παρακάτω δίνεται η μετάφραση και η ερμηνεία των στίχων. Στηρίχτηκα σε διάφορες πηγές αλλά στο μεγαλύτερο μέρος τους έγιναν όπως τις αντιλήφθηκα εγώ με την προσωπική μου προσέγγιση αυτού του τόσο σύνθετου έργου. Τέλος, μπορείτε να κάνετε κλικ στις υπογραμμισμένες λέξεις για να ανοίξει σύνδεσμος με περισσότερες σχετικές πληροφορίες

Thick As A Brick
Πυκνός Σαν Τούβλο
Η έκφραση αυτή στην αργκό σημαίνει «ηλίθιος (σαν τούβλο)» Τίθεται εξ αρχής το ερώτημα: σε ποιόν απευθύνεται;

Untitled from Geo Kav on Vimeo.


ΠΡΑΞΗ 1η
Εδώ ο Ian Anderson στο ρόλο του πλανόδιου καλλιτέχνη ή γελωτοποιού του μεσαίωνα (ένας χαρακτήρας που το έπλασε μαζί με το ΤΑΑΒ και το εξέλιξε και στην ενδυμασία του τα επόμενα χρόνια – βλέπε τις φωτογραφίες πιο πάνω) και έχοντας το πλεονέκτημα ότι αφηγείται λόγια τρίτου προσώπου, μπορεί και απευθύνεται ελεύθερα σε ένα ακροατήριο:
Really don't mind if you sit this one out.
My word’s but a whisper - your deafness a SHOUT.
I may make you feel but I can't make you think.
Your sperm's in the gutter - your love's in the sink.
Πραγματικά δεν με πειράζει αν δεν καθίστε ως το τέλος.
Τα λόγια μου απλά ένας ψίθυρος η κώφωση σας μια ΚΡΑΥΓΗ.
Μπορώ να σας κάνω να νιώσετε, μα όχι να σκεφτείτε.
Το σπέρμα σας είναι στους υπονόμους - η αγάπη σας είναι στο νεροχύτη.
Η αρχή μοιάζει ήδη σαν προσβλητική απαξίωση του κάθε ακροατή. Πιστεύω όμως πως αυτή στόχευε τους αδιάλλακτους (συνήθως γηραιοί) ηγέτες / νομοθέτες και εν γένει όσοι μπορούν να επιβληθούν βάσει της ισχυρής θέσης που κατέχουν και μάλιστα αυτό αποδείχθηκε προφητικό αφού ο δίσκος δέχθηκε έντονα αρνητικά σχόλια από την συντηρητική μερίδα των κριτικών όταν από την άλλη έγινε αποδεκτό με ενθουσιασμό από την πλειοψηφία των ακροατών / κριτικών και μετά από 40 χρόνια παραμένει ως ένα από τα πιο μνημειώδη έργα της ροκ σκηνής.
Σε αυτούς λοιπόν που αντιπροσωπεύουν το «ισχυρό καθεστώς» (κοινωνικό, πολιτικό, θρησκευτικό) ο μόνος τρόπος να τους προκαλέσεις εντύπωση είναι να απευθύνεις έκκληση προς τις ενστικτώδεις αισθήσεις τους. Δεν επιθυμούν αλλαγές στις επόμενες γενιές (το σπέρμα στον υπόνομο) και παραμένουν απαθή αν απευθυνθείς σε αυτούς μέσω συναισθημάτων και ευαισθησιών (ρέουν από το σιφόνι του νεροχύτη).
So you ride yourselves over the fields
and you make all your animal deals
and your wise men don't know how it feels
to be thick as a brick.
Έτσι αμολάτε τους εαυτούς σας στους αγρούς
και πραγματοποιείτε όλες τις ζωώδες σας ανάγκες
και οι σοφοί σας δε γνωρίζουν πως αισθάνεται κανείς
να είναι ηλίθιος σαν τούβλο.
Το καθεστώτος επιζητά οι ακόλουθοι του να ζήσουν χωρίς να έχουν ανάγκη για να σκεφτούν από μόνοι τους, τίποτα περισσότερο από απλά ζώα. Μέχρι οι αποκαλούμενοι «σοφοί» τους αποδεικνύεται πως δεν είναι τελικά τόσο «σοφοί» αφού δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στο ερώτημα: - πως είναι να αισθάνεσαι σαν ηλίθιος;
And the sand-castle virtues are all swept away
in the tidal destruction the moral melee.
The elastic retreat rings the close of the play
as the last wave uncovers the newfangled way.
Και οι αρετές σας σαν κάστρα στην άμμο εξαφανίστηκαν
μέσ’ την παλιρροιακή καταστροφή της ηθικής διαμάχης.
Οι ελαστική υποχώρηση σηματοδοτεί το τέλος της πράξης
καθώς το τελευταίο κύμα ξεσκεπάζει το νεότευκτο δρόμο.
Στην προηγούμενη στροφή τέθηκε η πρώτη προειδοποίηση: - Μην αφήνεις τους άλλους να κάνουν τη σκέψη στη θέση σου, δεν είναι σίγουρο πως είναι σε θέση να το κάνουν καλύτερα. Εσύ πρέπει να το κάνεις, το οφείλεις και έχεις όλη την ευθύνη για αυτό. Σε αυτήν την στροφή δίνεται συνέχεια δείχνοντας πως σοβαρά ζητήματα όπως οι αρετές και τα ήθη που υιοθετούνται από την κοινωνία μπορεί να είναι εύθραυστες ή ασταθείς όπως τα κάστρα από άμμο που ισοπεδώνονται εύκολα αν τεθούν υπό δοκιμασία, ή ακόμα χειρότερα, να είναι τόσο εύπλαστες (ελαστικές) που ανά πάσα στιγμή μπορούν να αλλάξουν όπως η μόδα (παλίρροια) χάνοντας έτσι την αξία και την αυτοτέλεια που τους αρμόζει.
But your new shoes are worn at the heels
and your suntan does rapidly peel
and your wise men don't know how it feels
to be thick as a brick.
Αλλά τα νέα παπούτσια σας είναι φθαρμένα στα τακούνια
και το μαύρισμα σας από το ήλιο γρήγορα ξεφλουδίζει
και οι σοφοί σας δε γνωρίζουν πως αισθάνεται κανείς
να είναι ηλίθιος σαν τούβλο.
Οι βασικές αξίες αν αλλάζουν σαν μόδα παρουσιάζουν ήδη σοβαρά ελαττώματα (φθαρμένα τακούνια) και είναι καταδικασμένα να διαρκέσουν λίγο (το μαύρισμα που φεύγει) έστω και αν μας παρουσιάζονται με νέο και λαμπερό περιτύλιγμα (νέα παπούτσια). Πόσο δέχεσαι να εμπιστευτείς τι σου προστάζουν οι «σοφοί» σου χωρίς να κρίνεις εσύ ο ίδιος τα λεγόμενά τους;

ΠΡΑΞΗ 2η
Ο Ian εδώ αλλάζει ρόλο και παίρνει τη θέση ενός παιδιού στην αρχή της εφηβείας του που ως τότε έχει λάβει τον κόσμο εξ’ ορισμού από τον περίγυρό του (οικογένεια, σχολείο, εκκλησία κλπ) μέχρι που αρχίζει να αποκτά ο ίδιος ωριμότητα, γνώση και προσωπικές απόψεις.
And the love that I feel is so far away:
I'm a bad dream that I just had today
and you shake your head
and say it's a shame.
Και η αγάπη που νιώθω βρίσκεται τόσο μακριά:
Είμαι ένα κακό όνειρο που μόλις είχα σήμερα
κι εσείς κουνάτε το κεφάλι σας
και μου λέτε πως αυτό είναι ντροπή.
Οι πρώτες συγκρούσεις: οι προσωπικές επιθυμίες διαφέρουν κατά πολύ από όσα έχει ζήσει μέχρι στιγμής σε σημείο να υποφέρει σαν βιώνει ένα κακό όνειρο. Ζητώντας την υποστήριξη από το περίγυρο εισπράττει κατάκριση (σε μία αυστηρή εκδοχή) ή υποβιβασμό του γεγονότος (σε μία ήπια εκδοχή) με παρότρυνση να αποδεχθεί και να προσαρμοστεί στο καθεστώς.
Spin me back down the years
and the days of my youth.
Draw the lace and black curtains
and shut out the whole truth.
Spin me down the long ages:
let them sing the song.
Γυρίστε μου πίσω τα χρόνια
και τις ημέρες της νιότης μου.
Τραβήξτε το κορδόνι και τις μαύρες κουρτίνες (σκηνής θεάτρου)
και βγάλτε έξω όλη την αλήθεια.
Στριφογυρίστε με στους αιώνες:
αφήστε τους να τραγουδούν το τραγούδι.
Ο έφηβος διεκδικεί να του επιστραφούν τα «χαμένα» χρόνια που έζησε ως παιδί, να μάθει τις πραγματικές αλήθειες και όσες του έχουν αποκρύψει και να ζήσει ξανά όλα αυτά τα χρόνια με τον τρόπο που αυτός θα το επιθυμούσε (μετατρέποντας τα σε διά βίου επιλογή) και όλα τα υπόλοιπα δε θα έχουν σημασία (οι άλλοι ας τραγουδήσουν ό,τι θέλουν), δηλαδή, ο κάθε ένας να είναι υπεύθυνος του εαυτό του και των επιλογών του.
See there! A son is born –
and we pronounce him fit to fight
There are black-heads on his shoulders
and he pees himself in the night.
We'll make a man of him put him to a trade
teach him to play Monopoly and to sing in the rain.
Δείτε εκεί! Ένας γιος γεννιέται –
Και τον προετοιμάζουμε για την μάχη
Υπάρχουν σπυράκια στους ώμους του
και ο ίδιος κατουριέται την νύχτα.
Θα τον κάνουμε άντρα, να τον βάλουμε σε μία δουλειά
να του μάθουμε να παίξει Monopoly και να τραγουδάει στη βροχή.
Τα παιδιά από τη στιγμή που γεννιούνται προετοιμάζονται από τους επιμελητές τους (γονείς, δάσκαλοι, πνευματικοί και όποιοι άλλοι όπως π.χ. στον προσκοπισμό) για να παίξουν το ενήλικο ρόλο τους στην κοινωνία. Οι ενήλικοι κρίνουν αν και πότε αυτά θα είναι έτοιμα για αυτή τη στιγμή (κρίνοντάς τα από τα σπυράκια – σημάδι ωρίμανσης αλλά και την νυχτερινή ενούρηση – σημάδι ανωριμότητας) καθώς και τα πρότυπα στα πλαίσια των οποίων θα δραστηριοποιηθούν όταν ενηλικιωθούν (όπως στο παιχνίδι «Monopoly» ή στο musical «Singin In The Rain», και τα δυο κλασσικά και διαδεδομένα έργα).
The Poet and the painter casting shadows on the water -
as the sun plays on the infantry returning from the sea.
The do-er and the thinker: no allowance for the other -
as the failing light illuminates the mercenary's creed.
Ο ποιητής και ο ζωγράφος ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στο νερό -
καθώς ο ήλιος φωτίζει το πεζικό που επιστρέφει από τη θάλασσα.
Ο πραγματιστής και ο στοχαστής: καμία υποχώρηση μεταξύ τους -
καθώς το φως που τρεμοσβήνει φωτίζει το δόγμα του μισθοφόρου.
Το σκηνικό: ο έφηβος έχει αντιληφθεί πως οι ηθικές έχουν σαρωθεί από την παλίρροια καθώς βρίσκεται μόνος του στην ακρογιαλιά παρατηρώντας τα τεκταινόμενα και να βρίσκεται ενώπιο της πρώτης απόφασης που θα πρέπει να πάρει. Αναγνωρίζει την ύπαρξη συναισθημάτων και ιδανικών μέσα του (υπό μορφή καλλιτέχνη με τις σκιές του ποιητή και του ζωγράφου που βλέπει) αλλά είναι πολύ μικρές μπροστά στην επικρατούσα (από το ήλιο που την φωτίζει) κοινωνία και το καθεστώς της (ο στρατός που επιστρέφει για άλλη μια φορά σε μια παλινδρομική συνεχή αλλαγή ηθών). Μεταξύ αυτού που πράττει ή αυτού που σκέφτεται αναγνωρίζει ότι υπερτερεί ο πρώτος, βάσει δύναμης (το δόγμα του μισθοφόρου που φωτίζεται). Ένας άλλος λόγος είναι που ακόμα σε αυτήν την ηλικία η νόηση σε ένα έφηβο δεν είναι ολοκληρωμένη και πιο εύκολα αντιλαμβάνεται τις πράξεις ή αυτό που βλέπει σε σχέση με την σημειολογία και τις αφηρημένες έννοιες. Στην πραγματικότητα αυτοί οι χαρακτήρες συνυπάρχουν μέσα μας κι έτσι προκύπτει ένα ακόμα μήνυμα: πρέπει να στοχάζεσαι πρώτα και να το ακολουθείς πιστά κάνοντας τις σκέψεις σου πράξεις.
The home fire burning: the kettle almost boiling –
but the master of the house is far away.
The horses stamping - their warm breath clouding
in the sharp and frosty morning of the day.
Η φωτιά στο σπίτι είναι αναμμένη: το νερό σχεδόν βράζει στην χύτρα -
αλλά ο κύριος του σπιτιού βρίσκεται μακριά.
Τα άλογα ποδοκτυπούν- η ζεστή ανάσα τους σχηματίζει σύννεφα
στο καθαρό και ψυχρό πρωινό της ημέρας.
Η καθημερινότητα στο σπίτι παραμένει ως έχει: κάποιος πρέπει να φροντίζει για την προστασία (η φωτιά παραπέμποντας στην ασφάλεια της στέγης μέσω της ζεστασιάς) και τη συντήρηση της (το νερό που βράζει παραπέμποντας στην ανάγκη παροχής τροφής). Εδώ του δίνεται η πρώτη ευκαιρία: ο πατέρας (προστάτης, καθοδηγητής) βρίσκεται μακριά για δουλειές (ή στο πόλεμο;) - κι αυτός μέρος του πεζικού που αναφέρθηκε στο προηγούμενο τετράστιχο. Ο έφηβος νοιώθει τις ασυγκράτητες ορμές του (τα σχεδόν αφηνιασμένα άλογα) και τη δύναμη της οντότητάς του και της δράσης του (τα χνώτα που ξεχωρίζουν σε ένα μεγάλο τοπίο). Ήρθε η στιγμή να λάβει δράση λοιπόν.
And the poet lifts his pen while the soldier sheaths his sword.
Και ο ποιητής σηκώνει την πένα του ενώ ο στρατιώτης θηκαρώνει το σπαθί.
Ο ποιητής (αυτός που εκφράζει την ικανότητα για σκέψη) είναι έτοιμος να δώσει το πρόσταγμα (με την ανασηκωμένη πένα και μόλις την κατεβάσει) ενώ ο στρατιώτης (ο εκτελεστής, αυτός που δρα) βρίσκεται σε στάση αναμονής αλλά προετοιμασμένος για το σκοπό του (το μαχαίρι στην θήκη). Προσοχή να δοθεί στη σειρά που οι χαρακτήρες λαμβάνουν ρόλο: πόσο σοφό θα ήταν ο στρατιώτης (οι πράξεις) να προηγείται του ποιητή (τη σκέψης) ή χειρότερα, να πράττει χωρίς υποστήριξη σκέψης (thick as a brick…);
And the youngest of the family is moving with authority.
Building castles by the sea, he dares the tardy tide to
wash them all aside.
Και ο Βενιαμίν της οικογένειας παίρνει την εξουσία.
Κτίζοντας κάστρα στη θάλασσα, προκαλεί την αργή παλίρροια να
να του τα διαλύσει.
Να σκέφτεσαι πριν να πράξεις προϋποθέτει επάρκεια γνώσεων και ωρίμανση μέσω των βιωμάτων. Απόδειξη πως ο νεαρός μας παρατάσσει τα νέα του ήθη αλλά ουσιαστικά τίποτα παραπάνω από ανυπόστατες ιδέες (κάστρα στην άμμο) άσχετα με τις ισχυρές πεποιθήσεις που έχει (σε σημείο να προκαλεί το καθεστώς – την παλίρροια). Γιατί χρησιμοποίησε κάστρα; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι όλα τα πρωτεύοντα ζώα μαθαίνουν το κόσμο στα πρώτα χρόνια τους μέσω της μίμησης και της επανάληψης. Αυτό αποκαλείται διδασκαλία αλλά όχι κατ’ ουσία εκπαίδευση. Στην πρώτη των δυο το μυαλό απορροφά στατική γνώση και το πολύ ανασκευάζει – τροποποιεί καθιερωμένα μοτίβα άρα με πολύ πιο περιορισμένη αντίληψη σε σχέση με την εκπαίδευση που σκοπός της είναι να λειτουργήσει ως εργαλείο για δημιουργία νέας γνώσης και μετέπειτα εξέλιξη.
The cattle quietly grazing at the grass down by the river
where the swelling mountain water moves onward to the sea:
the builder of the castles renews the age-old purpose
and contemplates the milking girl whose offer is his need.
Τα βοοειδή βόσκουν ήσυχα την χλόη δίπλα στον ποτάμι
όπου τα φουσκωμένα νερά από το βουνό κατηφορίζουν προς την θάλασσα:
ο κατασκευαστής κάστρων ανανεώνει τις πανάρχαιες συνήθειες
και σκέπτεται το κορίτσι που αρμέγει και του προσφέρει ό,τι του χρειάζεται
Το καθεστώς στέκεται απαθές στις προκλήσεις του νεαρού μας σαν τα βοοειδή που βόσκουν αμέριμνα. Έχει πολύ ισχυρά μέσα (τα φουσκωμένα νερά) και είναι έτοιμο (καθώς αυτά κυλάνε) να κατατροπώσουν (μέσω της παλίρροιας) τις προσπάθειες του επίδοξου επαναστάτη. Είναι άλλωστε γνωστό (από το καθεστώς σίγουρα αλλά πιθανώς όχι και από τον νεαρό ακόμα) πως οι προσπάθειές του είναι ανυπόστατες (αφού απλά ανασκευάζει παλιά μοτίβα φτιάχνοντας ο ίδιος πάλι κάστρα) και πως ο ίδιος είναι εξαρτημένος (αφού έχει το νου του) από το σύστημα (που φροντίζει για τη σίτιση του) άρα ούτε αυτόνομος είναι ούτε αυτοσυντήρητος.
The young men of the household have all gone
into service and are not to be expected for a year.
The innocent young master - thoughts moving ever faster –
has formed the plan to change the man he seems.
Οι νέοι άνδρες του σπιτιού έχουν αποχωρήσει
στο Στρατό και δεν αναμένεται να επιστρέψουν για ένα χρόνο.
Ο νεαρός αθώος αφέντης – με σκέψεις που κινούνται όλο γρηγορότερα –
έχει διαμορφώσει το σχέδιο για να αλλάξει το προσωπείο του.
Τα σχέδια του νεαρού αναβάλλονται λόγω της υποχρεωτικής θητείας στο Στρατό αλλά δεν εγκαταλείπονται – συνεχώς εμπλουτίζονται.
And the poet sheaths his pen while the soldier lifts his sword.
Και ο ποιητής θηκαρώνει την πένα του ενώ ο στρατιώτης ανυψώνει το σπαθί του.
Συγκρίνοντας την στροφή αυτή με την προγενέστερη κατάσταση ποιητή – στρατιώτη θα έλεγε κανείς πως σε αυτή τη στιγμή δίνεται από το ποιητή το σύνθημα ο στρατιώτης να λάβει δράση. Αν ερμηνευτεί όμως εδώ πως ο ποιητής εγκαταλείπεται των προσπαθειών του ή ηττείται από τον στρατιώτη προκύπτει η θλιβερή διαπίστωση πως ο νεαρός (έχοντας βιώσει τον απολυταρχισμό του Στρατού σε συνέχεια αυτού της οικογενείας), μπορεί να επιλέξει να επιβληθεί με το ίδιο τρόπο μόλις αποκτήσει όποια εξουσία στα χέρια του (και επεκτείνοντάς το θέμα σε μία ευρία κοινωνική συμπεριφορά, αυτές να παρεκτραπούν υπό μορφή άσκησης ψυχοσωματικής βίας). Άλλωστε αυτή η μορφή εξουσίας είναι ευκολότερη να εφαρμοστεί από τους κατέχοντας δύναμη από το να επιβληθούν (με την έννοια να υιοθετηθούν) διά της νόησης και της επιχειρηματολογίας. Η απάντηση θα δοθεί παρακάτω λίγο αργότερα.

ΠΡΑΞΗ 3η
Επιστροφή σπίτι από το Στρατό και η στιγμή να αποσαφηνιστούν οι ρόλοι και να γίνει ανάληψη καθηκόντων. Ο γιός ενώπιο του πατέρα (που και αυτός επιστρέφει στο μεταξύ).
And the oldest of the family is moving with authority.
Coming from across the sea, he challenges the son who
puts him to the run.
Και ο γηραιότερος της οικογένειας παίρνει την εξουσία.
Επιστρέφοντας από τη θάλασσα, προκαλεί τον γιο ο οποίος
τον είχε στείλει μακριά.
Το παιδί στο ρόλο του ποιητή (οραματιστής) και ο πατέρας στο ρόλο του στρατιώτη (ακόλουθος των κανόνων).
What do you do when the old man's gone –
do you want to be him?
And your real self sings the song.
Τι θα κάνεις όταν ο γέρος σου φύγει -
θέλεις να γίνεις σαν αυτόν;
Και ο πραγματικός εαυτός σου τραγουδά το τραγούδι.
Μία ερώτηση που δημιουργεί δεύτερη ερώτηση: Όταν έρθει η σειρά σου να αναλάβεις την ευθύνη, θα ακολουθήσεις την παράδοση; Αν όχι, πόσο πεπεισμένος είσαι πως θα το καταφέρεις χωρίς τελικά να επαναλάβεις τα ίδια με τον προκάτοχο σου;
Μόνο εσύ ξέρεις πραγματικά τι θέλεις, πόσο το θέλεις και πόσο το μπορείς.
Do you want to free him?
No one to help you get up steam –
and the whirlpool turns you ’way off-beam.
Θέλεις να τον ελευθερώσεις;
Κανείς δεν θα σε βοηθήσει να ανακτήσεις δυνάμεις -
και η δίνη θα σε κρατάει μακριά από τους στόχους.
Η ερώτηση δεν έχει στόχο τον πατέρα αλλά όλο το οργανωμένο σύστημα το οποίο αυτός αντιπροσωπεύει. Όλα τα συστήματα αυτά (οικογένεια, πολιτική, κοινωνία, θρησκεία) είναι ισχυρά δομημένα ή από ισχυρές παραδόσεις καθιερωμένα – κάθε πρόθεση αλλαγής δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή (αν το επιχειρήσεις δεν πρόκειται να σε βοηθήσει κανείς που ανήκει στο καθεστώς) και αν προσπαθήσεις να παλέψεις με την «δίνη» που σε προειδοποιεί να κρατηθείς μακριά από αυτήν να ξέρεις ότι κινδυνεύεις να βρεθείς σε πολύ δεινή θέση.

ΠΡΑΞΗ 4η
Ο νεαρός άντρας που έχει αντικαταστήσει πλέον τον πατέρα με όσες γνώσεις έχει αποκομίσει αποκτά εξουσία μέσω της αυτοδυναμίας και αναλαμβάνει δράση αμέσως αργότερα…
(LATER)
I've come down from the upper class to mend your rotten ways.
My father was a man-of-power whom everyone obeyed.
So come on all you criminals! I've got to put you straight
just like I did with my old man - twenty years too late.
Your bread and water's going cold. Your hair is short and neat.
I'll judge you all and make damn sure that no-one judges me.
(ΑΡΓΟΤΕΡΑ)
Προέρχομαι από την ελίτ και θα επιδιορθώσω τις σάπιες συνήθειες σας.
Ο πατέρας μου ήταν ένας ισχυρός άνθρωπος που όλοι υπάκουαν.
Ελάτε, λοιπόν καθάρματα! Θα σας βάλω σε μία γραμμή
ακριβώς όπως έκανα και με τον γέρο μου – με είκοσι χρόνια καθυστέρηση.
Το ψωμί και το νερό σας κρυώνουν. Τα μαλλιά σας είναι κοντά και τακτοποιημένα.
Θα σας κρίνω όλους και θα ‘ναι βέβαιο πως δε θα αφήσω κανέναν σας να με κρίνει.
Παρόλο που είχε επιλέξει να ταχθεί υπέρ του ποιητή, οι πρώτες του πράξεις δείχνουν ακριβώς αντίθετη στάση: Διαθέτει εξουσία (η ελίτ) και την επιβάλει διά της ωμής δύναμης όπως διδάχθηκε (από τον ισχυρό πατέρα του) χωρίς περιθώριο αντιλόγου (απορρίπτοντας όποια κριτική) όπως είχα αναφέρει προηγουμένως. Η παραπάνω στάση μπορεί να έχει διάφορες αιτιολογήσεις:
-Βιώματα που εξελίσσονται σε απωθημένα από την παιδική ηλικία που μεταφέρονται στην ενήλικη συμπεριφορά. Η συγκεκριμένη παρατηρείται συχνά μεταξύ των αρσενικών μελών των λεγόμενων πατροπαράδοτων οικογενειών.
-Έλλειψη ωριμότητας και γνώσης λόγω περιορισμένης αντίληψης από την περιοριστική διδασκαλία αντί της δημιουργικής εκπαίδευσης.
-Σε αντίθεση με τα παραπάνω, ο νεαρός άντρας αναλαμβάνει το ρόλο του Ian στην αρχή του έργου: αυτού που αποκτά απυρόβλητο λόγο (αλλά πλέον με επιχειρηματολογία ως όπλο) και απευθύνεται προς όλους τους κατέχοντες εξουσία στοχεύοντας στις βασικές αισθήσεις τους αναδεικνύοντας τα κακώς κείμενα των συμπεριφορών τους. Αυτή ήταν η τελική του στάση.
Σε αυτό το σημείο το έργο έχει πετύχει τον κεντρικό του στόχο: ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΣΤΕ!
Η ανεπαρκής αντιμετώπιση κάθε όντος της κοινωνίας εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, ειδικά ως προς τα παιδιά μας. Όταν γεννιούνται η φύση τους παρέχει μόνο το ένστικτο των ζώων. Η καλή ή κακή εξέλιξη τους εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από αυτούς που επιμελούνται την ανάπτυξη τους μέσω της εκπαίδευσης και όσοι έχουν το καθήκον αυτό φέρουν τεράστιες ευθύνες. Τα γεγονότα παραμένουν πάντα αμετάβλητα δεδομένα – αυτό που αλλοιώνεται είναι η ερμηνεία των και η απόδειξη έχει ήδη δοθεί πριν ακουστεί καν το τραγούδι! Αν δεν με πιστεύετε διαβάστε ξανά την υπόθεση του μικρού μας Gerald Bostock…
You curl your toes in fun as you smile at everyone -
you meet the stares. You're unaware that your doings aren't done.
And you laugh most ruthlessly as you tell us what not to be.
But how are we supposed to see where we should run?
Τυλίγετε τα δάχτυλα των ποδιών σας με αστείο τρόπο καθώς χαμογελάτε προς όλους -
το διαπιστώνετε στα βλέμματα τους. Αδιαφορείτε αν δεν πράξατε τα καθήκοντά σας.
Και γελάτε ακόμα πιο στιγνά καθώς μας υποδεικνύετε τι δεν πρέπει να είμαστε.
Αλλά που να ξέραμε προς ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να κινηθούμε;
Ο σαρκασμός του Ian από εδώ και πέρα δίνεται με μεγάλη περίσσεια και είναι κάτι που έχει πετύχει εντέχνως σε πολλά από τα τραγούδια που έχει γράψει: πώς γίνεται να τυλίξεις τα δάκτυλα των ποδιών σου; Αυτό γίνεται μόνο με τα δάκτυλα των χεριών αλλά με αυτό τον τρόπο θέλει να τονίσει το βαθμό αδιαφορίας όσων κατέχουν εξουσία. Ενώ τους επιρρίπτει ευθύνες για τις υποχρεώσεις τους και όσα θα έπρεπε να πράξουν αυτοί ούτε που συγκινούνται, αντιθέτως ανταπαντούν με ψυχρότητα: -Δε θα μας πεις εσύ τι θα κάνουμε, εμείς έχουμε το δίκιο κι εσύ είσαι λάθος. Ως πρέσβης όλων των νέον ο Ian απευθύνει την τελευταία έκκληση του υπενθυμίζοντας πως η νεολαία χρειάζεται σωστή καθοδήγηση και είναι μία υποχρέωση που όλη η κοινωνία των ενήλικων φέρει απέναντι στις επόμενες γενιές.
I see you shuffle in the courtroom with your rings upon your fingers
and your downy little sidies and your silver-buckle shoes.
Playing at the hard case, you follow the example
of the comic-paper idol who lets you bend the rules.
Σας βλέπω να σέρνετε τα πόδια σας στην αίθουσα του δικαστηρίου με δακτυλίδια στα δάκτυλα σας
και τις απαλές σας φαβορίτες και τα παπούτσια σας με τις ασημένιες πόρπες.
Σε μία δύσκολη υπόθεση, ακολουθείτε το παράδειγμα
των ειδώλων των κόμικς σας που σας επιτρέπουν να λυγίσετε τους κανόνες.
Το σκηνικό: μία αίθουσα δικαστηρίου της βικτωριανής εποχής και ο δικαστής στην πομπώδη περιβολή του να κινείται επιβλητικά γύρω. Αντιπροσωπεύει την απόλυτη εξουσία και όλα κρέμονται στις δικές του αποφάσεις, μέχρι και η ερμηνεία των Νόμων επαφίενται στη δική του βούληση.
So! Come on ye childhood heroes!
Won't you rise up from the pages of your comic-books?
your super crooks and show us all the way.
Well! Make your will and testament. Won't you?
Join your local government. We'll have Superman for president
let Robin save the day.
Έτσι! Ελάτε όλοι εσείς οι ήρωες της παιδικής ηλικίας!
Δεν θα ξεσηκωθείτε από τις σελίδες των κόμικς σας;
Είστε απατεώνες, δείξτε σε όλους εμάς το δρόμο.
Εντάξει! Κάντε τις επιθυμίες και τη διαθήκη σας. Δε μπορείτε;
Συγκαλέστε την τοπική κυβέρνησή σας. Θα έχουμε τον Σούπερμαν για πρόεδρο
αφήστε τον Ρόμπιν να σώσει την κατάσταση.
Σαρκασμός και πάλι: Αποκαλύπτεται πως η σύγχρονη ηγεσία στηρίζεται στους ήρωες των κόμικς. Οι ήρωες είναι ικανοί για το ακατόρθωτο στο δισδιάστατο κόσμο των καρτούν - μπορούν όμως το ίδιο που παρουσιάζουν στις εικόνες των περιοδικών να το πράξουν στον τρισδιάστατο πραγματικό κόσμο; Στην πρόκληση να αναλάβουν δράση (να ξεσηκωθούν από το ιδεατό κόσμο των 2 διαστάσεων) συγχύζονται και εύχονται η λύση να δοθεί από τον επόμενο (αρκεί να προλάβουν να συντάξουν τη διαθήκη τους). Μη βρίσκοντας διέξοδο συγκαλούν έκτατο συμβούλιο με πρόεδρο τον ύπερ-ήρωα Σούπερμαν αλλά το έργο καλείται να το διεκπεραιώσει ένας δεύτερης τάξης ικανοτήτων «ήρωα» (γιατί ο Ρόμπιν και όχι ο Μπάτμαν;). Δεν είναι σίγουρο πως η ταύτιση του ήρωα όπως την έκανα είναι η σωστή μίας και υπάρχουν κι άλλοι ήρωες με το όνομα Ρόμπιν.
Οι παραπάνω στροφές δείχνουν πολιτικό περιεχόμενο. Ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει ανάλογες προεκτάσεις και σε άλλους τομείς όπως στη θρησκεία και στην πίστη. Σε αυτή την περίπτωση θα ήταν σαν να αναθέτουμε στον Θεό να κανονίσει όλα τα θέματα και να πράξει τα δέοντα ενώ εμείς (η κοινωνία) θα μπορέσουμε να παραμείνουμε άπραγοι και να αποποιούμαστε των ευθυνών μας.
You put your bet on number one and it comes up every time.
The other kids have all backed down and they put you first in line.
And so you finally ask yourself just how big you are –
and take your place in a wiser world of bigger motor cars.
And you wonder who to call on.
So! Where the hell was Biggles when you needed him last Saturday?
And where were all the sportsmen who always pulled you through?
They're all resting down in Cornwall - writing up their memoirs for a paper-back edition of the Boy Scout Manual.
Ποντάρετε πάντα στον ισχυρότερο μιας και αυτό πάντα πετυχαίνει.
Τα άλλα παιδιά έχουν όλα υποχωρήσει και έβαλαν εσάς μπροστά.
Κι έτσι μπορείτε να αναρωτηθείτε τελικά πόσο μεγάλοι αισθάνεστε –
και να λάβετε τις θέσεις σας σε ένα σοφό κόσμο γεμάτο μεγάλα αυτοκίνητα.
Και αναρωτιέστε σε ποιον να αποταθείτε για βοήθεια.
Έτσι! Που στο διάολο ήταν ο Μπίγκλς όταν τον χρειαστήκατε το περασμένο Σάββατο;
Και πού ήταν όλοι οι αθλητές που πάντα σας ωθούσαν μπροστά;
Είναι όλοι κάτω στην Κορνουάλη και ξεκουράζονται – γράφοντας τα απομνημονεύματά τους για μία σκληρόδετη έκδοση του εγχειριδίου Προσκόπων.
Στην εκλογική αναμέτρηση αναδεικνύεται αυτός που δείχνει να είναι ο επικρατέστερος. Είναι όμως ο ικανότερος; Οι χαμένοι αποσύρονται παραχωρώντας στον νικητή την υψηλότερη θέση, να νοιώσει υπερηφάνεια για το κατόρθωμα του και να καθιδρύεται σε ένα σοφό (σαρκασμός) κόσμο γεμάτος λιμουζίνες και αίγλη (ο πειρασμός της κατάχρησης εξουσίας γίνεται κι αυτός αισθητός). Σαφώς μιλάμε για ματαιοδοξία και όχι για αξιοκρατία μίας και πρέπει να βρει οπωσδήποτε κάποιον να τον βγάλει από τις δυσκολίες που θα συναντήσει. Ποιος όμως; Ο Μπίγλς, άλλος ένας ήρωας των κόμικς, έσωσε ίσως την κατάσταση κάποιου προκάτοχό του αλλά είναι άφαντος τώρα καθώς και όλοι οι άλλοι που αναζητούνται για βοήθεια: τελικά όλοι οι ήρωες αναπαύονται στη μακρινή Κορνουάλη (δεν είναι τυχαία η επιλογή του τόπου – βρίσκεται στο ΝΔ άκρο της Αγγλίας, απομακρυσμένη, βραχώδη και με πολλά δύσβατα σημεία), δηλαδή, εκεί που πρέπει να βρίσκονται όλοι οι ήρωες των παραμυθιών μας: μακριά από την πραγματικότητα.

ΠΡΑΞΗ 5η
Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, ένα ισχυρά εδραιωμένο καθεστώς δύσκολα αλλάζει. Αλλαγές γίνονται μόνο μετά από αγώνες και συγκροτημένες ενέργειες πολλών ανθρώπων με κοινούς και οικουμενικούς στόχους. Το σύστημα συνεχίζει εφαρμόζοντας τους δικούς της κανόνες και ο παρακάτω λόγος δικός της:
(LATER)
See there! A man born - and we pronounce him fit for peace.
There's a load lifted from his shoulders with the discovery of his disease.
We'll take the child from him put it to the test
teach it to be a wise man how to fool the rest.
(Αργότερα)
Δείτε εκεί! Ένας άνθρωπος γεννιέται - και εμείς τον αναγγέλλουμε να προσαρμοστεί στην ειρήνη.
Υπάρχει ένα φορτίο που σηκώνεται από τους ώμους του με την ανακάλυψη της νόσου του.
Θα πάρουμε το παιδί από αυτόν και θα τον θέσουμε υπό δοκιμασία.
να διδαχθεί να γίνει σοφός άνθρωπος και να αγνοεί τους υπολοίπους.
Η εκπαίδευση των παιδιών είναι ευθύνη όλων των ενήλικων και όχι μόνο αποκλειστικά των γονέων. Αυτό φαίνεται εδώ με ένα πολύ σκληρό τρόπο: Η κουλτούρα της κοινωνίας θεωρεί πως κάθε μέλος της πρέπει να προσαρμοστεί στους κανόνες της αν θέλει να ζήσει ειρηνικά σε αυτήν. Το βρέφος αποκαλείται «φορτίο» που μόλις γεννηθεί φεύγει σαν βάρος από πάνω από τους γονείς του και θεωρείται νοσηρό γιατί μπορεί να στραφεί ενάντια στο καθεστώς όταν ενηλικιωθεί . Γιαυτό το σύστημα θα αναλάβει τη συνεκπαίδευση του θέτοντάς το σε μία σειρά δοκιμασίες για να διαπιστωθεί κατά πόσο υπάκουος θα είναι στις εντολές που θα λαμβάνει. Μάλιστα προσφέρεται να του διδάξει (;!) να γίνει σοφός (η σοφία δεν επιτυγχάνεται με την διδασκαλία αλλά θα έρθει ως εξέλιξη της εκπαίδευσης!) και φυσικά όταν θα αποκτήσει με τη σειρά του εξουσία θα μπορεί να την εξασκήσει με απόλυτο τρόπο (αγνοώντας τη γνώμη των υπολοίπων).

ΠΡΑΞΗ 6η
Τρεις τοποθετήσεις προς το ακροατήριο που ζητούν εκτιμήσεις.
(QUOTE)
We will be geared to the average rather than the exceptional
(ΕΚΤΙΜΗΣΗ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ)
Εμείς στρεφόμαστε προς το μέσο όρο παρά προς την εξαίρεση
Κάθε κοινωνικό σύνολο τείνει να εξοστρακίζει ό,τι διαφέρει από το συνηθισμένο ωθώντας το προς το περιθώριο ή απορρίπτοντάς το. Αυτό μπορεί να είναι ο μικρός Gerald, κάποιος με διανοητικά ή κινητικά προβλήματα, κάποιος με διαφορετικό χρώμα ή θρησκεία, κάποιος που ντύνεται ή συμπεριφέρεται διαφορετικά από την υπόλοιπη «αγέλη». Είναι μέρος της ενστικτώδης ζωικής μας φύσης και ακολουθεί την θεωρία της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι πως με αυτήν την στάση η «αγέλη» καταβάλει την ελάχιστη ενέργεια αντί να δαπανήσει πολύτιμους πόρους στην προσπάθεια να εντάξει, να προστατέψει ή να προσαρμοστεί σε αυτά τα άτομα. Στη σύγχρονη κοινωνία των «πολιτισμένων» ανθρώπων τα παραδείγματα διακρίσεων είναι σχεδόν αμέτρητα και ενισχύεται η διάδοση των από τα ΜΜΕ, περιοδικά, διαφημίσεις κλπ.
God is an overwhelming responsibility
Ο Θεός είναι μια δυσβάστακτη ευθύνη
Ο Ian ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει Θεός με την υλική υπόσταση. Εάν επιλέξετε να πιστεύετε ότι ο Θεός υπάρχει τότε γίνεται δική σας ευθύνη να αποδείξετε ότι ο Θεός υπάρχει. Εάν δεν μπορείτε να το αποδείξετε - και ακόμη επιλέγετε να συνεχίσετε να Τον πιστεύετε, τότε γίνεται δική σας ευθύνη να αιτιολογήσετε την ύπαρξή Του με άλλα μέσα. Ακόμη χειρότερα, αν πείσεις κάποιον να σε ακολουθήσει στην πίστη σου, χωρίς αποδείξεις, τότε θα διαιωνίζεις μία όχι πιστοποιημένη αλήθεια, άρα ένα ψέμα. Σαν ψεύτης που είστε, αν και με καλές προθέσεις, θα μπλέκεστε όλο και βαθύτερα στο πρόβλημα. Θα πρέπει να ξεκινήσετε εφευρίσκοντας θαύματα και άλλους μηχανισμούς που δείχνουν την ύπαρξη μίας παντοδύναμης προσωποποιημένης ύπαρξης. Και, το κυριότερο, θα πρέπει να αποφύγετε τον πειρασμό να καταχραστείτε αυτή την δύναμή σας, τη σύνδεσή σας με αυτό το Θεό και την εμπιστοσύνη που οι άλλοι πιστοί έχουν σε σας. Αυτό, πράγματι, είναι μια συντριπτική ευθύνη, που μόνο λίγοι άνθρωποι (οι αληθινοί άγιοι) μπορούν να βαστήξουν. (Σημείωση: Το επιχείρημα αυτό δεν υποστηρίζει ότι ο Θεός είναι νεκρός ή δεν υπάρχει. Αναφέρει μόνο ότι ο Θεός δεν είναι μια ενιαία οντότητα με τη δύναμη να σας σώσει από τη δική σας βλακεία. Σαφώς εδώ αφήνεται περιθώριο για την ύπαρξη του Θεού και της θρησκείας. Σκοπός είναι να καταγγείλει μόνο την κατάχρηση αυτών των εννοιών).(*1)
we walked through the maternity ward and saw 218 babies wearing nylons
cats are on the upgrade
upgrade?
περπατήσαμε μέσα από το μαιευτήριο και είδα 218 μωρά να φορούν συνθετικά
οι γάτες βρίσκονται σε αναβάθμιση
αναβάθμιση;
Η παραπομπή αυτή μοιάζει σαν γρίφο και δεν δείχνει καμία λογική σύνδεση με το υπόλοιπο έργο. Ίσως πρόκειται για μια εντελώς ασυνάρτητη αναφορά ή αντιθέτως μία βαθυστόχαστη αλήθεια κρυμμένη πίσω από ένα βαθύ πέπλο μυστηρίου – το σίγουρο είναι πως εμείς αντικρίζουμε εδώ ένα συγκεκριμένο γεγονός και τα δεδομένα του είναι αμετάβλητα. Υπό αυτό το πρίσμα προκύπτουν δυο ερωτήματα: το πρώτο είναι πως ένα γεγονός μπορεί να δεχτεί διαφορετικές ερμηνείες (βλέπε πράξη 4η) άρα ποιά είναι εν τέλει η σωστή ερμηνεία; Το δεύτερο, πόσο διακινδυνευμένο ή απερίσκεπτο είναι να διεξαχθούν συμπεράσματα όταν οι πληροφορίες που λαμβάνουμε είναι λίγες και το γνωστικό μας υπόβαθρο περιορισμένο;

ΠΡΑΞΗ 7η
Το μικρό αγόρι, αφού πέρασε από τις απαραίτητες διαδικασίες πνευματικής ωρίμανσης και συνεχής αναζήτησης αυτογνωσίας, έχει κατακτήσει τα μέσα που θα τον οδηγούν στο δρόμο της σοφίας.
(LATER)
In the clear white circles of morning wonder,
I take my place with the lord of the hills.
And the blue-eyed soldiers stand slightly discoloured
(in neat little rows) sporting canvas frills.
(ΑΡΓΟΤΕΡΑ)
Στους καθαρούς λευκούς κύκλους του ξαφνιασμένου πρωινού,
παίρνω τη θέση μου με τον άρχοντα των λόφων.
Και οι γαλανομάτηδες στρατιώτες στέκονται ελαφρώς αποχρωματισμένοι
(σε τακτοποιημένες μικρές σειρές) φορώντας jeans και διάκοσμα.
Ένας σοφός άνθρωπος ξεχωρίζει από τη διαύγεια και την αυτόνομη σκέψη, στέκεται μαζί με τους άλλους σκεπτόμενους σε περίοπτη και υψηλότερη θέση (ο λόφος) σε σχέση με την υπόλοιπη μάζα των ακόλουθων κάθε ευνουχιστικού συστήματος, που η ποιότητα ύπαρξης τους απλά δείχνει να είναι όμορφη (γαλανά μάτια), που διαχωρίζονται από τις επιμέρους διαφορές τους σε μικρές ομάδες ομοειδών προτιμήσεων (τακτοποιημένοι σε μικρές σειρές) και ουσιαστικά χωρίς δική τους προσωπική ταυτότητα (ελαφρώς αποχρωματισμένη) εν ολίγης όλοι τους κομφορμιστές. Μέχρι και οι υποτιθέμενοι κατεξοχήν αντικομφορμιστές χίπιδες δε ξέφυγαν γιατί η ιδεολογική στάση που τους διαχώριζε στην αρχή του κινήματος τους σταδιακά εκφυλίστηκε (αποχρωματίστηκε) καταλήγοντας να ταυτίζονται κι αυτοί όπως οι υπόλοιποι, δηλαδή, από την εξωτερική τους εμφάνιση και των συμπεριφορών τους (τα blue-jeans, το ατιμέλητο στυλ,τα διακοσμητικά στοιχεία, τα σύμβολα που φορούν και τις χειρονομίες, τα ναρκωτικά…).
With their jock-straps pinching, they slouch to attention,
while queueing for sarnies at the office canteen.
Saying - how's your granny and good old Ernie:
he coughed up a tenner on a premium bond win.
Με τα σπασουάρ να τους σφίγγουν, δυσκολεύονται να σταθούν προσοχή,
Καθώς στέκονται στην ουρά για σάντουιτς στο κυλικείο του γραφείου.
Ρωτώντας - πώς είναι γιαγιά σας και ο καλός γέρος Ernie(*):
έσταξε δέκα λίρες σε ένα λαχειοφόρο ομόλογο.
(*) Electronic Random Number Indicator Equipment
Κάθε κοινωνικό υποσύνολο, όσο «προοδευτικό» και αν θέλει να πιστέψει πως είναι, εμπίπτει κι αυτό στη διαμόρφωση και την ακολουθία των κανόνων που το ίδιο διαμορφώνει. Σταδιακά αυτοί οι κανόνες λειτουργούν στερητικά ή και καταπιεστικά (σαν τα σπασουάρ) μειώνοντας την ικανότητα του ατόμου να είναι σε ετοιμότητα, να έχει αυτόνομη βούληση και σκέψη (να βρίσκεται διαρκώς σε στάση προσοχής απέναντι σε ό,τι συντελείται γύρω του δηλαδή). Το «προοδευτικό», άθελά του έστω, τείνει να γίνει κι αυτό καθεστώς - ένα σύστημα που ακολούθως θα παρέχει τη δική της ιδεολογική ή πνευματική (φτηνή;) τροφή (σάντουιτς) και τα μέλη της θα έχουν την τάση να στέκονται παθητικά απέναντι στα τεκταινόμενα (περιμένοντας υπομονετικά στη σειρά για να παραλάβουν ό,τι το σύστημα τους παρέχει). Η ποιότητα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων υποβαθμίζεται δίνοντας τη θέση σε τυποποιημένες και απλοποιημένες κοινωνικές συμπεριφορές όπως όταν σου ρωτάνε: - Τι κάνεις (εσύ ή η γιαγιά σου); Κι εσύ να απαντάς: - Όλα καλά. Να τελειώνει έτσι ο διάλογος και οι δυο πλευρές να είναι ικανοποιημένες από την «περί ανέμων και υδάτων» συναναστροφή που μόλις είχαν.
Κι άλλος ένας σαρκασμός: ο Ernie στο ρόλο του «σοφού» καθοδηγητή – εκείνου όπου όλοι εναποθέτουν την εμπιστοσύνη τους, τις ελπίδες και τις τύχες ανάγοντας την όλη πνευματική τους σταδιοδρομία σε μία εμπορική επένδυση (σαν τα ομόλογα) με προσδοκία ένα υλικό μεγάλο βραβείο (λαχνό). Αν πιστεύεις πως ένα λαχείο (μία γνώση) που σου υπόσχεται κέρδη εκατομμυρίων λιρών (σοφία) δελεάζοντας σε πως θα κερδίσεις επενδύοντας μόνο ένα πενιχρό κεφάλαιο 10 λιρών (προσπάθειες) τότε φέρεις εσύ την ευθύνη που πιστεύεις πως κάθε Ernie που θα βρεθεί μπροστά σου μπορεί να ταυτιστεί με τον Θεό…
Εδώ προκύπτει ένα ακόμα σημαντικό μήνυμα: Όλοι μας είμαστε από τη φύση μας κοινωνικά πλάσματα που σχηματίζουν ομάδες και επιλέγουμε να ενταχθούμε σε αυτές που μας ταιριάζουν καλύτερα. Μέχρι κι αυτοί που πιστεύουν πως έχουν μία ανώτερη ικανότητα αντίληψης θα σχηματίζουν με τη σειρά τους δικές τους ομάδες που μοιραία θα υπόκεινται στους ίδιους ακριβώς μηχανισμούς λειτουργίας όπως κάθε άλλη ομάδα. Υπό αυτή τη διαδικασία ο ρόλος του σκεπτόμενου ανθρώπου μπορεί να αναστραφεί ανά πάσα και να παρασύρεται από τις γνώμες των άλλων.

ΠΡΑΞΗ 8η
Ο ποιητικός και μεταφορικός λόγος όλου του έργου στο αποκορύφωμά του.
The legends (worded in the ancient tribal hymn)
lie cradled in the seagull's call.
And all the promises they made
are ground beneath the sadist's fall
Οι θρύλοι (ειπωμένοι στους ύμνους αρχαίων φυλών)
αναπαύονται αγκαλιά στου γλάρου την κραυγή.
Και όλες οι υποσχέσεις που δώσανε
είναι έδαφος κάτω από την πτώση του σαδιστή
Οι θρύλοι αποτελούν αναπόσπαστο πολιτιστικό στοιχείο από τις απαρχές της σύστασης κάθε οργανωμένης κοινωνίας. Η ερμηνεία της κοσμογονικής λειτουργίας που ρυθμίζει την ύπαρξη κάθε έμβιου πλάσματος διαμέσου του φιλολογικού και θρησκειολογικού υπόβαθρου όπως μεταφέρονται μέσω των θρύλων υπήρξε καθοριστική στη διαμόρφωση της ποικίλους ταυτότητας που διακρίνει τους διάφορους πολιτισμούς. Από την άλλη όμως και οι μύθοι υπόκεινται σε φθορά αξιών οφειλόμενες είτε στην αλλοίωση της ερμηνείας των γεγονότων ή στην παραποίηση της καθεαυτής αφήγησης τους.
Στα παραπάνω οι γλάροι γίνονται οι φύλακες όλων των θρύλων, που μέσα τους κουβαλάνε όλες τις πηγαίες και ανόθευτες αλήθειες, που ανέκαθεν υπήρξαν συνταξιδιώτες στις υπεράκτιες μετακινήσεις μέσω των οποίων οι άνθρωποι ανταλλάσσουν και διαδίδουν γνώση αλλά παρόλα αυτά οι γλάροι μπορούν μόνο να συμβολίσουν την ελπίδα και το έδαφος που στηρίζει την αλήθεια, αυτό γιατί την αλήθεια μπορεί να την βλέπουμε και να μας ακολουθεί όπου πηγαίνουμε αλλά σε μας έγκειται το πώς θα την διαδώσουμε ανάλογα με τα προσωπικά μας συμφέροντα.
The poet and the wise man stand behind the gun,
and signal for the crack of dawn. Light the sun.
Do you believe in the day? Do you? Believe in the day!
Ο ποιητής και ο σοφός στέκονται πίσω από το όπλο,
και δίνουν το σύνθημα για το ξέσπασμα της αυγής. Ανάβουν τον ήλιο.
Πιστεύετε στην ημέρα; Πράγματι πιστεύετε; Πιστέψτε στην ημέρα!
Εδώ ενώνονται οι δυνάμεις των δυο ηγετικών χαρακτήρων που ο Ian υποστηρίζει. Ο ποιητής (=όραμα) όπως αυτός αναπτύχθηκε (βλέπε 2η και 3η πράξη) και ο σοφός (=γνώση) που ακολούθησε ανάλογη εξελικτική διαδικασία (βλέπε 4η και 7η πράξη). Αυτοί πρέπει να κρατάνε τα προστάγματα και να ευθύνονται οι επιθυμίες τους να γίνουν πράξη. Πως όμως; Η απάντηση δίνεται υπό μορφή ερώτηση / πρόκληση στους ίδιους τους εαυτούς μας: «Πιστεύετε στην ημέρα; Πράγματι πιστεύετε; Πιστέψτε στην ημέρα!» - μία υπέροχη αλληγορία όπου σε αυτήν μπορείτε να αλλάξετε τη λέξη «ημέρα» με ό,τι επιθυμείτε, αρκεί να κρατήσετε τη λέξη «πιστεύετε». Η συνέχεια του κεντρικού μηνύματος του έργου που δόθηκε και ήταν: ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ! τώρα συμπληρώνεται με: ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ!
Σημαντική υπενθύμιση: Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι θετές αξίες αλλά θα είναι αποτέλεσμα μίας κοπιαστικής και συνεχούς ανοδικής πορείας μας σε ένα διαρκές αγώνα για την εξέλιξη του πνεύματος και του νου μας.
The Dawn Creation of the Kings has begun.
Soft Venus (lonely maiden) brings the ageless one.
Do you believe in the day?
Η Αυγή της Δημιουργίας των Βασιλέων έχει αρχίσει.
Η γλυκιά Αφροδίτη (μοναχική παρθένα) φέρνει αυτόν που ηλικία δεν έχει
Πιστεύετε στην ημέρα;
Με τις προηγούμενες κατακτήσεις ο φθαρτός άνθρωπος αποκτά θεϊκές ιδιότητες. Με αυτό επ’ ουδενί δεν υποστηρίζω ότι ο απλός άνθρωπος μπορεί να κάνει ποτέ θεϊκά θαύματα αλλά ούτε υποστηρίζω ότι ο Θεός μπορεί να αποκτήσει ποτέ σαρκική μορφή. Το θεϊκό το αντιλαμβάνομαι με έννοιες όπως «ανωτερότητα πνεύματος», «οικουμενική αλήθεια», «συνειδησιακή σοφία» που θα με οδηγούν να σκέπτομαι και να πράττω πάντα προς την κατεύθυνση αυτού που ειλικρινά πιστεύω πως είναι το σωστό. Όπως και στην 6η πράξη αναλαμβάνω πλήρως κι εγώ εκ μέρος μου την βαριά ευθύνη στα όσα πιστεύω για το τι είναι ο Θεός.
Το σύμπαν όλο είναι πλασμένο με θεϊκή σοφία. Η θεά Αφροδίτη, ως γυναίκα και γενεσιουργός, αντιπροσωπεύει τις έννοιες του κύκλου ύπαρξης μας: γονιμότητα, γάμο, γέννηση, αγάπη, μίσος, πόλεμος και θάνατος σε ένα αιώνιο κύκλο στο οποίο εμείς (οι φθαρτοί άνθρωποι) λαμβάνουμε μέρος μόνο για ένα πολύ περιορισμένο και πάντα πεπερασμένο διάστημα.
The fading hero has returned to the night -
and fully pregnant with the day, wise men endorse the poet's sight.
Do you believe in the day? Do you? Believe in the day!
Ο κουρασμένος ήρωας έχει επιστρέψει στη νύχτα -
και εντελώς πλημμυρισμένοι από την ημέρα, οι σοφοί υποστηρίζουν το όραμα του ποιητή.
Πιστεύετε στην ημέρα; Πράγματι πιστεύετε; Πιστέψτε στην ημέρα!
Στο ημερήσιο κύκλο της καθημερινότητας μας πρέπει την μέρα να θέτουμε σε πράξη τα όσα πιστεύουμε με τους μόχθους, την πίστη και τα ιδανικά των ηρώων, αλλά επίσης διαρκώς να στοχαζόμαστε το αποτέλεσμα των πράξεων μας αναθεωρώντας και βελτιώνοντας τους εαυτούς μας συνεχώς.

ΠΡΑΞΗ 9η
Ο Ian επιστρέφει στο ρόλο που είχε ενσαρκώσει στην αρχή του έργου και απευθύνεται και πάλι προς ένα ευρύ ακροατήριο προσπαθώντας να το αγγίξει για τελευταία φορά στις ενστικτώδεις του αισθήσεις αλλά με δυο ουσιώδεις διαφορές: πρώτο γιατί εδώ δεν απευθύνεται μόνο στους αδιάλλακτους εξουσιαστές αλλά στρέφεται και στη νέα γενιά εναποθέτοντας τις ελπίδες του σε αυτήν γιατί στα χέρια της θα κρέμονται στο μέλλον οι τύχες της κοινωνίας. Τέλος, δεν πρεσβεύει το δόγμα κάποιου τρίτου προσώπου αλλά του ιδίου του ενήλικου / ώριμου / σοφού Gerald και της όλης διαδικασίας αυτογνωσίας που είναι πρωτίστως απαραίτητη για να προοδεύσει κανείς μπροστά.
Let me tell you the tales of your life
of your love and the cut of the knife (*)
the tireless oppression the wisdom instilled
the desire to kill or be killed.
Αφήστε μου να σας διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής σας
της αγάπης σας και της κόψης του μαχαιριού
την ακούραστη καταπίεση, την ενσταλαγμένη σοφία
την επιθυμία να σκοτώσετε ή να σκοτωθείτε.
Σκεφτείτε, η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς σε νέους κύκλους: η αγάπη, η δύναμη των όπλων, η καταπίεση, η χειραφέτηση του λαού μέσω της καθοδηγούμενης γνώσης, τα βασικά και ζωώδη ένστικτα επιβίωσης τα οποία όσο και αν προσπαθούμε να τα απαρνηθούμε αυτά εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στα γονίδιά μας.
(*) Παρατήρηση: Ο παραπάνω στίχος δίνεται όπως ακούγεται στο τραγούδι. Αντ’ αυτού ο στίχος όπως είναι γραμμένος στα εσώφυλλα του δίσκου γράφει:
(*) the cut and the thrust of the knife (*4)
την κόψη και το μπήξιμο του μαχαιριού
χωρίς όμως να αλλοιώνουν την γενική ιδέα του τετράστιχου.
Let me sing of the losers who lie in the street
as the last bus goes by.
The pavements are empty: the gutters run red –
while the fool toasts his god in the sky.
Αφήστε μου να τραγουδήσω για τους ηττημένους που κείτονται στο δρόμο
καθώς περνάει το τελευταίο λεωφορείο.
Τα πεζοδρόμια είναι άδεια: στους υπόνομους ρέει κόκκινο
ενώ ο τρελός κάνει μία πρόποση στον θεό του στον ουρανό.
Σκεφτείτε, η Αποκάλυψη ίσως δεν έρθει όπως την περιγράφει το Ευαγγέλιο ή όπως ενδεχομενως την φαντάζεστε από σενάριο ταινίας υπερπαραγωγής του Hollywood: η απόγνωση, η περιθωριοποίηση, ο τρόμος, η βία και η αδιαφορία προς τον απέναντί μας από μόνα τους δεν είναι επαρκείς σημάδια που αποδεικνύουν ότι η Αποκάλυψη έχει έρθει και την βιώνουμε καθημερινά στην κοινωνία μας;
So come all ye young men who are building castles!
Kindly state the time of the year
and join your voices in a hellish chorus.
Mark the precise nature of your fear.
Ελάτε λοιπόν όλοι εσείς οι νέοι άνδρες που κτίζετε κάστρα!
Παρακαλώ ορίσετε τη στιγμή του έτους
και ενώσετε τις φωνές σας σε μια κολασμένη χορωδία.
Καθορίσετε την ακριβή φύση του φόβου σας.
Σκεφτείτε, μη παραμένετε θεατές στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω σας: εξακολουθείτε να οραματίζεστε, να καταστρώνετε σχέδια, να ενώσετε τις δυνάμεις σας με άλλους, να γνωρίζετε όσα περισσότερα μπορείτε για τους εαυτούς σας.
Let me help you to pick up your dead
as the sins of the fathers are fed
with the blood of the fools and the thoughts of the wise
and from the pan under your bed.
Αφήστε μου να σας βοηθήσω να ανασύρετε τους νεκρούς σας
γιατί οι αμαρτίες των προγόνων τρέφονται
με το αίμα των ανόητων και τις σκέψεις των σοφών
και από το καθίκι κάτω από το κρεβάτι σας.
Σκεφτείτε, τα λάθη επαναλαμβάνονται και διαιωνίζονται όσο αδιαφορούμε: πόλεμοι εξακολουθούν να γίνονται εξ’ ονόματος ιδιοτελών συμφερόντων, οι λανθασμένες συνήθεις του παρελθόντος που παρέμειναν ανεπίλυτες γίνονται η κακή μας κληρονομιά στο παρόν μας, οι ακόλουθοι όποιου ψευτοσοφού ή επικίνδυνου ηγέτη βρεθεί μπροστά τους είναι πανταχού παρόντες και έτοιμοι για να υπακούσουν τυφλά στις προσταγές και τέλος, ποτέ μας να μη πιστεύουμε πως έχουμε απαλλαχτεί εντελώς από την βλακεία μας (η παρομοίωση της με το καθίκι αν και αποτρόπαια τη βρίσκω πολύ πετυχημένη!)
Let me make you a present of song
as the wise man breaks wind and is gone
while the fool with the hour-glass is cooking his goose
and the nursery rhyme winds along.
Αφήστε μου να σας κάνω ως δώρο ένα τραγούδι
καθώς ο σοφός άνθρωπος ρίχνει μία πορδή και αποχωρεί
ενώ ο τρελός με την κλεψύδρα μαγειρεύει τη χήνα του
και τα παιδικά τραγούδια διαιωνίζονται.
Σκεφτείτε, έχετε υποχρέωση να το κάνετε από μόνοι σας: το τραγούδι αυτό είναι μόνο μία υπενθύμιση, αυτοί στους οποίους εμπιστευτήκατε ή και τους ακολουθήσατε δε θα απολογηθούν για τις πράξεις σας – αυτοί όπως ο κάθε ένας άλλος θα απολογούνται μόνο για τον εαυτό τους ενώ σε σας το μόνο που σας μετέφεραν ήταν τα προσωπικά τους «πιστεύω». Οι σοφοί δεν φέρουν ούτε ευθύνη και ούτε κατ’ επέκταση θα μας σώσουν από τον παραλογισμό που επικρατεί στο σύγχρονο κόσμο – η επίλυση των προβλημάτων της ανθρωπότητας είναι αποτέλεσμα συλλογικότητας και όχι έργο του ενός. Με το ίδιο τρόπο τα παιδικά τραγούδια και τα παραμύθια, με τις διδαχές και τη σοφία τους, συμβάλλουν στη καλλιέργεια ιδανικών σε ένα παιδί αλλά ως εκεί θα φτάσει ο σκοπός τους, δεν θα αντικαταστήσουν ποτέ την πραγματικότητα – παραμένουν στη σφαίρα του ιδεατού και το μόνο που μας κάνουν είναι να μας προτρέπουν να ακολουθήσουμε το δρόμο προς αυτό.
So come all ye young men who are building castles!
Kindly state the time of the year
and join your voices in a hellish chorus.
Mark the precise nature of your fear.
Ελάτε λοιπόν όλοι εσείς οι νέοι άνδρες που κτίζετε κάστρα!
Παρακαλώ ορίσετε τη στιγμή του έτους
και ενώσετε τις φωνές σας σε μια κολασμένη χορωδία.
Καθορίσετε την ακριβή φύση του φόβου σας.
Το τετράστιχο αυτό και τα περισσότερα που γράφονται από δω και κάτω είναι επαναλήψεις προηγούμενων θυμίζοντας πάλι ότι η απόκτηση γνώσης στα πρώτα χρόνια της ζωής μας γίνεται μέσω της μίμησης και της επανάληψης. Αν αυτό θα παραμείνει στατική διδασκαλία ή θα αποτελέσει τη βάση εκπαίδευσης για την μετέπειτα εξέλιξη του ατόμου είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Κατά ένα τρόπο επαναφέρεται εδώ ο ρόλος των δασκάλων: σίγουρα μπορεί να ευθύνονται για την κακή παιδεία που θα μεταφέρουν σε ένα παιδί αλλά σίγουρα επίσης δεν εξασφαλίζουν την επιτυχία στη μόρφωση του γιατί περιορίζονται και αυτοί στο ότι μπορούν μόνο να δείξουν το δρόμο προς αυτήν, το καθεαυτό δρόμο μόνο του το παιδί θα πρέπει να το διαβεί.
See! The summer lightning casts its bolts upon you
and the hour of judgement draweth near.
Would you be the fool stood in his suit of armour
or the wiser man who rushes clear.
Δείτε! Το φως του καλοκαιριού ρίχνει τις ακτίνες του πάνω σας
και η ώρα της κρίσης πλησιάζει.
Θα είσαι ο ανόητος που στέκεσαι στη φορεσιά σου από πανοπλία
ή ο σοφότερος άνθρωπος που κινείται με σαφήνεια.
Αργά η γρήγορα κάθε ένας θα κριθεί από την στάση που επέλεξε στη ζωή του. Η ευθύνη βαραίνει εμάς τους ίδιους εξίσου είτε επιλέξουμε το ρόλο του ακόλουθου είτε επιλέξουμε το ρόλο του οδηγητή.
So! Come on ye childhood heroes!
Won't you rise up from the pages of your comic-books?
your super crooks and show us all the way.
Well! Make your will and testament. Won't you?
Join your local government. We'll have Superman for president
let Robin save the day.
So! Where the hell was Biggles when you needed him last Saturday?
And where were all the sportsmen who always pulled you through?
They're all resting down in Cornwall - writing up their memoirs for a paper-back edition of the Boy Scout Manual.
Έτσι! Ελάτε όλοι εσείς οι ήρωες της παιδικής ηλικίας!
Δεν θα ξεσηκωθείτε από τις σελίδες των κόμικς σας;
Είστε απατεώνες, δείξτε σε όλους εμάς το δρόμο.
Εντάξει! Κάντε τις επιθυμίες και τη διαθήκη σας. Δε μπορείτε;
Συγκαλέστε την τοπική κυβέρνησή σας. Θα έχουμε τον Σούπερμαν για πρόεδρο
αφήστε τον Ρόμπιν να σώσει την κατάσταση.
Έτσι! Που στο διάολο ήταν ο Μπίγκλς όταν τον χρειαστήκατε το περασμένο Σάββατο;
Και πού ήταν όλοι οι αθλητές που πάντα σας ωθούσαν μπροστά;
Είναι όλοι κάτω στην Κορνουάλη και ξεκουράζονται – γράφοντας τα απομνημονεύματά τους για μία σκληρόδετη έκδοση του εγχειριδίου Προσκόπων.
Επανάληψη: αφήστε τους ήρωες των παραμυθιών μας στην ησυχία τους, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για την πραγματικότητα

ΠΡΑΞΗ 10η
Εν κατακλείδι.
(OF COURSE)
So you ride yourselves over the fields
and you make all your animal deals
and your wise men don't know how it feels
to be thick as a brick.
(ΦΥΣΙΚΑ)
Έτσι αμολάτε τους εαυτούς σας στους αγρούς
και πραγματοποιείτε όλες τις ζωώδες σας ανάγκες
και οι σοφοί σας δε γνωρίζουν πως αισθάνεται κανείς
να είναι ηλίθιος σαν τούβλο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η μετάφραση ενός ποιητικού έργου με την νοηματική απόδοση των λέξεων και των φράσεων του και η φιλολογική / φιλοσοφική αποκρυπτογράφηση και διεξαγωγή συμπερασμάτων από την μελέτη του περιεχόμενό του είναι συνήθως μία πολύπλοκη διαδικασία και τις περισσότερες φορές επιφέρουν ποικίλες ερμηνείες. Έτσι κι εδώ, δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκέπτονταν επακριβώς ο καλλιτέχνης που το δημιούργησε και ούτε καν αν αυτά που ήθελε να μεταδώσει ταυτίζονται απόλυτα με τα όσα ερμήνευσα. Σίγουρα όμως γνωρίζω επακριβώς τι ένοιωσα και όσες σκέψεις με έβαλε να ανασύρω, να συσχετίσω, να αναθεωρήσω ή να δημιουργήσω νέες στο μυαλό μου. Παρόλο που χρειάστηκε να αφιερώσω πάρα πολύ χρόνο για να το ολοκληρώσω, εντούτοις νοιώθω μεγάλη χαρά που το έκανα.
Όπως είχα αναφερθεί μέσα στους σχολιασμούς που έκανα μέσα στην μετάφραση, οι στίχοι είναι δεδομένοι και θα παραμείνουν αναλλοίωτοι – αυτό που μεταβάλλεται θα είναι ο τρόπος με τον οποίο ο κάθε ένας μας θα το ερμηνεύσει. Επίσης με την ερμηνεία που έδωσα δεν υποστηρίζω ότι όλη η δομή της κοινωνίας και των επιμέρους τομέων της (οικογένεια, πολιτική, εκπαίδευση, θρησκεία) είναι ολότελα λάθος και θα πρέπει να ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά για να ξαναχτιστεί εκ νέου. Σαφώς υπάρχουν στοιχεία στα οποία τάσσομαι υπέρ και ορθά λειτουργούν – δεν πρόκειται να ταυτιστώ με τον αντικαθεστωτικό επαναστάτη, για μένα η δυσκολότερη επανάσταση είναι αυτή που πρέπει να κάνεις με τον ίδιο τον εαυτό σου ενάντια στις εμμονές και της προκαταλήψεις σου.
Κλείνω με κάποιες επιπλέον σκέψεις μου:
Η αναζήτηση της γνώσης είναι μία συνεχής διαδικασία. Δεν μπορείς να ισχυριστείς αν είσαι ή όχι σοφός παρά μόνο μπορείς να διακρίνεις αν είσαι ή όχι σοφότερος σε σχέση με το παρελθόν σου. Η σοφία μοιάζει με μία σπείρα σε συνεχής ανέλιξη και με ανοδική πορεία – ξεκινά από ένα μικρό σημείο κάτω χαμηλά και διευρύνεται διαρκώς σε έκταση καθώς αυτή παράλληλα ανεβαίνει αποκτώντας ύψος μαζί με το πέρασμα του χρόνου. Σε αυτή τη σπείρα γνωρίζεις μόνο το προς τα πίσω του βίου σου κοιτώντας προς τα κάτω από εκεί που βρίσκεσαι – αυτά που θα δεις αποτελούν τη συσσωρευμένη σοφία που έχεις αποκτήσει. Αυτό που βρίσκεται μπροστά σου και προς τα πάνω παραμένει άγνωστο και θα μπορέσεις να διακρίνεις την ανέλιξή σου μόνο απολογιστικά σταματώντας κάθε τόσο και κοιτώντας πάλι προς τα κάτω για να κρίνεις αν η σπείρα σου πράγματι διευρύνθηκε γιατί απέκτησες νέες γνώσεις και βλέπεις περισσότερα, αν έμεινε στάσιμη, ή αν κατευθύνθηκες τελικά προς τα κάτω γιατί οι γνώσεις, οι πεποιθήσεις ή η ανιδιοτέλειά σου δεν ήταν τόσο ισχυρές ώστε να μην επαναλάβεις ίδια λάθη που είχες αναγνωρίσει στο παρελθών και που ήταν η αιτία να αναρριχηθείς κάποτε στη σπείρα της σοφίας σου.

Πηγές:
(1) Thick As A Brick lyric analysis - an essay by Paul Tarvydas (Ontario Canada, 1997)
(2) Το Rock και η Ποίηση ή αλλιώς: ''Πώς είναι να είσαι ...Τούβλο;''
(3) Οι Jethro Tull και τα τραγούδια τους – Μάρκος Ρήγος (εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, 1981)
(4) Jethro Tull – Thick As A Brick 25th Anniversary Special Edition CD (EMI Chrysalis 1997)

Μάρτιος 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου